Οι ιστορίες των λέξεων είναι πολλές φορές πραγματικά εντυπωσιακές. Κάποιες φορές, μάλιστα, η εξέλιξη μίας λέξης είναι τόσο περίπλοκη ανά τους αιώνες της ζωής της που ακόμα και ένας φυσικός ομιλητής της ελληνικής γλώσσας είναι παντελώς ανίκανος να αναγνωρίσει γιατί χρησιμοποιεί τη λέξη που χρησιμοποιεί.
Ως γνωστόν, στην αρχαία Ελλάδα, το νερό ονομαζόταν «ύδωρ». Μέχρι σήμερα έχουν διασωθεί στη νέα ελληνική γλώσσα ένα σωρό λέξεις που το υποδηλώνουν: υδραγωγείο, υδρόγειος, υδάτινος, υδραυλικός, αλλά και χωρικά ύδατα.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι η λέξη «νερό» έχει ετυμολογική συγγένεια με το επίθετο «νεαρός». Για την ακρίβεια, στα βυζαντινά χρόνια χρησιμοποιούνταν συχνότατα η φράση «νεαρόν ύδωρ» η οποία υποδήλωνε το νερό που έχει βγει μόλις από την πηγή. Κατά κάποιον τρόπο δηλαδή μεταφράζεται ως «φρέσκο» ή απλούστερα «τρεχούμενο νερό». Ήδη από τα ελληνιστικά χρόνια βρίσκουμε αναφορές της φράσης «νηρόν ύδωρ», όπου το «νηρός» είναι συνηρημένος τύπος του «νεαρός».
Ουσιαστικά, εδώ έχουμε μία μετωνυμία. Το συνεχές άκουσμα της φράσης «νεαρόν ύδωρ» άρχισε να εγγυάται τη συνέχεια του όρου. Έτσι, οι ομιλητές άρχισαν να παραλείπουν σταδιακά τον όρο «ύδωρ». Τελικά, αυτό που μας έμεινε αιώνες μετά είναι το νερό και κάπως αφήσαμε το «ύδωρ» στην άκρη. Ή τέλος πάντων μόνο στις διάφορες παράγωγες λέξεις στις οποίες διασώζεται ακόμη.
Με πληροφορίες από το Reader
