Παιδιών και γονιών που πίστεψαν
ότι ακόμη και μια καλογραμμένη σελίδα σχολικού βιβλίου
μπορεί να δώσει μια σιωπηλή μάχη
για έναν καλύτερο κόσμο.
Έναν κόσμο με εγγύτητα αλλήλων
χωρίς μετωπικές συγκρούσεις.
Με μέτωπο κατά της βαρβαρότητας
των οργάνων του νόμου και της τάξης.
Οργάνων στην υπηρεσία πολιτικής συμμορίας.
Σε χώρα προτεκτοράτο από την ίδρυσή της.
Γενεές γενεών με τ’ όνειρο και τ’ όραμα της απελευθέρωσής τους.
Αντί αυτού η πλήρης διάψευση των προσδοκιών.
Το ολίγον της δημοκρατίας
και το άπειρο πολύ της ασυδοσίας των πολιτικών.
Πολιτικών στην υπηρεσία των αφεντικών.
Αντιπροσώπευση της μειοψηφίας, με διαμαρτυρόμενη την πλειοψηφία.
Με τους πολλούς να υποφέρουν και τους λίγους να αισχροκερδίζουν.
Τοπίο σκόπιμα ομιχλώδες, λόγω διάχυσης ευθυνών.
«Όλοι μαζί τα φάγαμε, όλοι φταίμε». Άρα δεν φταίει κανείς.
Η κακιά η ώρα κι η κακιά η χώρα…
Είναι καιρός, να είναι καιρός.
Είναι η ώρα, να σημάνει η ώρα κι οι καμπάνες.
Και να πέσουνε ‘’καμπάνες’’ βαριές κι ασήκωτες.
Λαού θέλοντος. Ίσως, και Θεού θέλοντος αυτή τη φορά.
Χωρίς έλεος.
Για να ‘’πάρουν τα όνειρα εκδίκηση’’.
Και να αναπαυθούν οι ψυχές των ανθρώπων.
* Παναγιώτης Ι. Κύκλης, Χημικός
