Και όλα ξεκίνησαν από την παρακάτω ιστορία: «Κάποιος Χαλίφης, ο Σαχρίαρ απατήθηκε από τη γυναίκα του και γι’ αυτό τη σκότωσε. Έτσι, αποφάσισε να παντρεύεται κάθε βράδυ μια καινούργια γυναίκα και το πρωί να τη σκοτώνει.
Σαν το έμαθε τούτο η Σεχραζάτ, κόρη του Βεζίρη, ζήτησε να γίνει το πρώτο θύμα και πήγε στα ανάκτορα.
Το βράδυ άρχισε να διηγείται στον Χαλίφη μια γοητευτική και παράδοξη ιστορία η οποία κράτησε όλη τη νύχτα αμείωτο το ενδιαφέρον του Χαλίφη.
Όταν ήρθε η ώρα να πάει το πρωί ο Χαλίφης στο προσκύνημα, η διήγηση δεν είχε τελειώσει ακόμα και στην επιθυμία του να ακούσει το τέλος της, ανέβαλε τη θανάτωση της Σεχραζάτ για το επόμενο πρωί. Την άλλη νύχτα η Σεχραζάτ συνέχισε τη διήγησή της, αλλά φτάνοντας στο τέλος, με τρόπο, άρχισε μια άλλη ιστορία, η οποία και πάλι κόπηκε, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον του Χαλίφη.
Το επόμενο πρωί, όταν εκείνος πήγε για το καθημερινό του προσκύνημα, συμφώνησε να συνεχιστεί εκ νέου η διήγηση τη νύχτα. Το τέχνασμα αυτό κράτησε «χίλιες και μια νύχτες, μέχρις ότου ο Χαλίφης, αγάπησε της Σεχραζάτ, λησμόνησε την απειλή του και την παντρεύτηκε.
Η φράση αυτή λέγεται για κάτι που δεν μπορεί να γίνει.
Από τη Μηχανή του Χρόνου
