παλαιούς και δυνάμει νέους συνεργάτες, καταστρώνοντας σχέδια για τα επόμενα βήματά τους, ώστε να αξιοποιήσουν (ή καλύτερα να εκμεταλλευτούν) με τον καλύτερο τρόπο τις ευκαιρίες που τους δίνονται από το... ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Μάλιστα, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι ξένοι παράγοντες στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις τους, σπανίως υπάρχουν τέτοιες ευκαιρίες για επιχειρήσεις με σημαντικές προοπτικές, οι οποίες μάλιστα πωλούνται σε τόσο εξευτελιστικές τιμές! «Ούτε μια φορά σε κάθε αιώνα», όπως ομολογούσε σε συναδέλφους του υψηλόβαθμο στέλεχος ελβετικού ομίλου, που συγκαταλέγεται μεταξύ των επιχειρηματιών που βρέθηκαν στη χώρα μας το καλοκαίρι...
Στην προοπτική να περάσουν οι ελληνικές (κυρίως ημι-κρατικές) ενεργειακές επιχειρήσεις σε ισχυρούς ξένους «παίκτες», συνηγορούν σχεδόν όλες οι συνθήκες:
1. Το επιβάλλουν η τρόικα και τα μνημόνια, δήθεν για τη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας (στο προηγούμενο «Π» αποδείξαμε ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν έχει καμία απολύτως βάση).
2. Το προωθεί (πολλές φορές χωρίς να κρύβει τη χαρά της) η ίδια η κυβέρνηση, για να δείξει πόσο «καλό παιδί» είναι απέναντι τους δανειστές μας.
3. Το ζητάει η... ανάγκη, καθώς πολλές ελληνικές επιχειρήσεις – τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα – έχουν φτάσει πλέον σε οριακό σημείο για την επιβίωσή τους, με αποτέλεσμα να βρίσκονται πολύ κοντά στην εξαγορά τους αντί πινακίου φακής. Μόνο που από το πινάκιο θα λείπει ακόμη και η... φακή!
Από το παζλ, λοιπόν, το μόνο που λείπει και, όπως όλα δείχνουν, θα λείπει και από τη διαμόρφωση των οριστικών συσχετισμών, είναι η κάλυψη των εθνικών αναγκών σε ενέργεια, κατασκευές, προϊόντα και υπηρεσίες που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος.
Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι ιδιώτες θα μας παρέχουν φθηνότερα προϊόντα και υπηρεσίες από το «κακό» Δημόσιο, δεν μπορούν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα: Σε όλο τον κόσμο οι ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας δεν έφεραν μειώσεις τιμών, αλλά το αντίθετο. Ας προετοιμαζόμαστε λοιπόν...
