Ο κανόνας στην περίπτωση των απολύσεων είναι ότι ο εργοδότης μπορεί να δώσει τέλος στη σύμβαση εργασίας του μισθωτού, εφόσον τηρήσει τις προϋποθέσεις του νόμου και, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, εφόσον υπάρχει σοβαρός λόγος.
Ωστόσο, η νομοθεσία διακρίνει 4 ειδικές περιπτώσεις όπου η απόλυση ενός εργαζομένου απαγορεύεται:
1) Η έγκυος εργαζόμενη: η προστασία της μητρότητας υπαγορεύεται από το Σύνταγμα. Έτσι, η απόλυση εργαζομένης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και για 1 χρόνο μετά τον τοκετό (ή και για μεγαλύτερο διάστημα λόγω ασθένειας που οφείλεται στην εγκυμοσύνη ή τον τοκετό) είναι παράνομη και, συνεπώς, άκυρη, εκτός αν οφείλεται σε σημαντικό λόγο (π.χ. αν η επιχείρηση διακόψει τη λειτουργία της ή αν η εργαζόμενη έχει έντονη αντισυμβατική συμπεριφορά).
2) Οι υποχρεωτικά τοποθετημένοι εργαζόμενοι: η απαγόρευση απόλυσης αφορά όλους αυτούς τους μισθωτούς που έχουν τοποθετηθεί σε θέσεις σύμφωνα με ειδική διαδικασία (ανάπηροι, θύματα πολέμου, πολεμιστές, μειονεκτούντα πρόσωπα, κλπ.). Αν, όμως, τα άτομα αυτά επιδεικνύουν αντιεπαγγελματική συμπεριφορά ή κριθούν ακατάλληλα για εργασία για λόγους που δεν υπήρχαν κατά την πρόσληψη, τότε η απόλυση τους επιτρέπεται.
3) Οι στρατευθέντες εργαζόμενοι: όσοι υπηρετούν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν μπορούν να απολυθούν για διάστημα έως και 1 έτος μετά την αποστράτευσή τους. Αν αυτό συμβεί, δικαιούνται πέρα από την κοινή αποζημίωση που λαμβάνει ο κάθε απολυμένος και επιπλέον αποζημίωση ίση με τους μισθούς 6 μηνών.
4) Τα συνδικαλιστικά στελέχη: όσοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή δεν απολύονται καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας τους και για 1 χρόνο μετά τη λήξη της. Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η απόλυσή τους αν η επιχείρηση πάψει τη λειτουργία της ή αν οι ίδιοι προβούν σε βαρύ πειθαρχικό παράπτωμα ή έντονη αντιεπαγγελματική συμπεριφορά.
Πηγή: dikigorosergatologos.gr
