Αποθήκευση πληροφοριών με ημερομηνία λήξης

    Κρίνοντας από τα γραπτά μνημεία της αρχαιότητας που έχουν σωθεί μέχρι τις μέρες μας, η ψηφιακή εποχή υστερεί αισθητά στη δημιουργία ενός μέσου αποθήκευσης που θα διαφυλάξει τη σημερινή γνώση επί δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια.

 

    Όσοι ασχολούμαστε με τους υπολογιστές από... καταβολής κόσμου, κάπου έχουμε καταχωνιασμένες στο βάθος κάποιου συρταριού ή σε κάποιο κουτί στην αποθήκη μας παλιές δισκέτες με έγγραφα που κάποια στιγμή θεωρήσαμε σημαντικά. Ακόμα κι αν έχει περάσει μόλις 1,5 δεκαετία από τη στιγμή που αποφασίσαμε να τα φυλάξουμε, το πιθανότερο είναι ότι το υλικό αυτό δεν θα διαβάζεται σήμερα. Ακόμα κι αν καταφέρουμε και βρούμε ένα floppy drive και καταφέρουμε και το συνδέσουμε μα κάποιον τρόπο στον υπολογιστή μας, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η δισκέτα δεν έχει απομαγνητιστεί πως θα διαβάσουμε τα αρχεία που περιέχει; Το πιθανότερο είναι ότι θα κάτσουμε απλά να κοιτάμε τα περιεχόμενα της δισκέτας (μέσω της εντολής dir του DOS) χωρίς να ξέρουμε πώς να τα ανοίξουμε, διότι το πιο πιθανό είναι ότι τα προγράμματα με τα οποία είχαμε δημιουργήσει εκείνα τα αρχεία έχουν χαθεί για πάντα.

 

    Από τις διάτρητες κάρτες, περάσαμε στις δισκέτες 5 ¼ και μετά στις 3,5 ιντσών για να φτάσουμε στα tape streamers και στη συνέχεια τους οπτικούς δίσκους και να καταλήξουμε στα flash μνήμης και τους σκληρούς δίσκους. Υπάρχει και το cloud βέβαια, αλλά στην πραγματικότητα το φυσικό μέσο που χρησιμοποιεί είναι και πάλι σκληροί δίσκοι.

 

    Σήμερα ελάχιστοι είναι οι υπολογιστές που μπορούν να διαβάσουν δισκέτες ή ταινίες που έχουν δημιουργηθεί σχετικά πρόσφατα. Οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις αχρηστεύουν πολύ σύντομα τα προηγούμενα αποθηκευτικά μέσα και όλα δείχνουν ότι το ασφαλέστερο μέσο για τη διατήρηση και τη μελλοντική αξιοποίηση των έργων μας εξακολουθεί να είναι… το χαρτί.

 

Αναδημοσίευση από ote.gr