Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 73ου Δημοτικού Σχολείου Δήμου Αθηναίων εξέδωσε ανακοίνωση με τίτλο «Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;», με αφορμή τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή.
Στο κείμενο διατυπώνει προβληματισμούς για τη λειτουργία των θεσμών, τη συμπεριληπτική εκπαίδευση και την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών, ενώ εκφράζει τη στήριξή του σε γονέα της σχολικής κοινότητας που, όπως αναφέρει, βρέθηκε στο επίκεντρο αστυνομικής έρευνας.
Παράλληλα, ζητά πλήρη διερεύνηση των υποθέσεων που αναφέρει, ουσιαστική ενίσχυση της παράλληλης στήριξης στα σχολεία και πολιτικές που προάγουν τη συμπερίληψη, την κοινωνική συνοχή και τον σεβασμό στο κράτος δικαίου.
Ολόκληρη η ανακοίνωση:
Τον έλεγαν Θοδωρή. Ήταν 20 χρονών, αυτιστικός - νευροδιαφορετικός, με αναπηρία 89%.
Φοβήθηκε μια νύχτα, πανικοβλήθηκε και δεν σταμάτησε σε ένα μπλόκο. Του έριξαν πάνω από είκοσι σφαίρες. Μία καρφώθηκε στο κεφάλι του. Πέθανε τέσσερις μέρες μετά, στη ΜΕΘ. Δεν ξέρουμε πώς λέγεται ο φόβος που νιώθει ένα παιδί σε κρίση πανικού μπροστά σε αστυνομικά όπλα. Ξέρουμε όμως ότι "τα όργανα της τάξης" τον δίκασαν επί τόπου, τον έκριναν ένοχο και τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Δυστυχώς είναι μακρύς ο κατάλογος των εν ψυχρώ εκτελέσεων, ειδικά νέων ανθρώπων, από τα "σώματα ασφαλείας". Σαν το ελληνικό κράτος να έχει βρει στη νεολαία τον επικίνδυνο εσωτερικό εχθρό. Δεν είναι διαφορετικό από τα εργοστάσια όπου εργάτ(ρι)ες καίγονται ζωντανές επειδή κάποιος υπολόγισε ότι η ασφάλειά τους κόστιζε ακριβά -η «Βιολάντα», ο Ασπρόπυργος. Δεν είναι διαφορετικό από την Πύλο, από τα Τέμπη, από τα σύνορα όπου μετανάστες/ριες, προσφύγισσες και μωρά πνίγονται ή εξαφανίζονται και κανείς δεν λογοδοτεί ποτέ. Είναι όλα το ίδιο πράγμα: ένα κράτος που έχει συνηθίσει να μετράει την ανθρώπινη ζωή με όρους κόστους.
Κι εμείς, ως γονείς, ξέρουμε πολύ καλά από πού ξεκινάει αυτό. Ξεκινάει από εκεί που ένα παιδί με αναπηρία μεγαλώνει σε μια τάξη χωρίς τον/την εκπαιδευτικό παράλληλης στήριξης που δικαιούται, γιατί «δεν βγαίνουν τα κονδύλια». Ξεκινάει από εκεί που η πολιτεία μάς λέει χρόνια τώρα πως η ανάγκη αυτή είναι «προσωρινή» και εξαρτάται από ΕΣΠΑ, ενώ ξέρει πολύ καλά πως δεν είναι. Η συνύπαρξη με τη διαφορετικότητα δεν διδάσκεται σε σεμινάριο· χτίζεται μέρα με τη μέρα, παιδί δίπλα σε παιδί, μέσα στην τάξη. Όποιος/α στερεί αυτή την εμπειρία από μια γενιά, δεν στερεί μόνο εκπαίδευση, διαμορφώνει ενήλικες που φοβούνται ό,τι δεν αναγνωρίζουν, και κάποιοι από αυτούς θα φορέσουν στολή και θα κρατήσουν όπλο.
Και τώρα, μέσα σε όλο αυτό, ξαναβγήκε στην επιφάνεια, ύστερα από 16 χρόνια, η υπόθεση της Marfin. Δεν ξεχνάμε τους τρεις εργαζόμενους που κάηκαν τότε, ούτε σταματάμε να ζητάμε αλήθεια και δικαιοσύνη για εκείνους. Δεν ξεχνάμε όμως ούτε τους δύο ανθρώπους που το 2013 κατηγορήθηκαν άδικα για την ίδια υπόθεση -με μόνο «στοιχείο» ένα ανώνυμο σημείωμα-, σύρθηκαν χρόνια σε δικαστήρια και φυλακές, και τελικά αθωώθηκαν ομόφωνα. Το ξαναείδαμε τις τελευταίες μέρες: ανώνυμα σημειώματα, μετά τηλεφωνήματα, μετά ένα usb, τώρα ένα email. Κάθε φορά κι ένα καινούργιο «αδιάσειστο στοιχείο». Κάθε φορά και κάποιος αθώος να διασύρεται, να διαπομπεύεται.
Αυτή τη φορά, ο κάποιος αθώος είναι γονέας της δικής μας σχολικής κοινότητας. Πριν λίγες μέρες, η αστυνομία μπήκε στο σπίτι του/της, μπροστά στα ίδια του/της τα παιδιά. Δεν του/της εξήγησαν τίποτα συγκεκριμένο. Ανακάτεψαν το σπίτι και, φεύγοντας, πήραν κάθε συσκευή που βρήκαν μπροστά τους -ακόμα και το κινητό του 11χρονου παιδιού του/της. Ο ίδιος ο γονέας το είπε καθαρά: το μόνο του «έγκλημα» είναι ότι το όνομά του βρέθηκε σε ένα ανώνυμο email, την ίδια στιγμή που η χώρα οδεύει προς κάλπες. Δεν ξέρουμε αν έχει δίκιο σε αυτή την ανάγνωση. Ξέρουμε όμως με σιγουριά ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να βλέπει τους γονείς του να ερευνώνται μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, χωρίς μία λέξη εξήγησης, και ότι κανένα κινητό ενός 11χρονου/ης δεν έχει δουλειά σε αστυνομικό φάκελο. Στεκόμαστε δίπλα σε αυτόν τον γονέα. Χωρίς αστερίσκους.
Ζητάμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα:
- Δικαιοσύνη για τον Θοδωρή - γρήγορη, ανεξάρτητη, χωρίς συγκάλυψη, χωρίς ατιμωρησία και προνομιακή μεταχείριση των «οργάνων της τάξης».
- Δημοτικές αρχές που προωθούν με λόγια και έργα τη συμπερίληψη, την κοινωνική συνοχή και την αλληλεγγύη και όχι τον ρατσισμό, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον στιγματισμό και το μίσος.
- Μόνιμη, σταθερή χρηματοδότηση της παράλληλης στήριξης και ουσιαστικά συμπεριληπτική εκπαίδευση.
- Σοβαρή έρευνα για τη Marfin, που να ταυτοποιεί επιτέλους ποιος στέλνει τα ανώνυμα email, αντί να ταλαιπωρεί όποιον/α τυχαίνει να αναφέρεται σε αυτά.
- Σεβασμό στα παιδιά, πάντα - και μέσα στο δικό τους σπίτι, ακόμη κι όταν εισβάλλει η αστυνομία, με τις εγγυήσεις των συνταγματικών κειμένων και του κράτους δικαίου.
Μια κοινωνία που φοβάται τη διαφορετικότητα και μεταχειρίζεται τη ζωή σαν κόστος, δεν είναι κοινωνία που φροντίζει τα παιδιά της. Εμείς θέλουμε μια κοινωνία που να χωράει όλα τα παιδιά, έναν κόσμο που να χωρά πολλούς κόσμους. Και θα συνεχίσουμε να το λέμε, όσες φορές χρειαστεί.
