Οι ολιγογράμματοι… και οι ερασιτεχνίζοντες κειμενογράφοι

 

«Τα μάτια σου μη τα πιστεύεις, μη πιστεύεις ούτε τα αυτιά σου, σκοτάδι

 

βλέπεις, μπορεί να ναι φως»  ( Μπρεχτ  Ρητά, 1949)

 

(Οι παρακάτω σκέψεις είναι αφιερωμένες  στους συναδέλφους που καθημερινά δίνουν τον αγώνα τους  και ιδιαίτερα στις ψυχές αυτών που χάθηκαν πάνω στο καθήκον τους.)

 

Την Δευτέρα 18/11/2013 σε ένα έντυπο μέσο ενημέρωσης τοπικής εμβέλειας, ένα ανυπόγραφο άρθριδιο, εξαπέλυσε ως ασπάλακας επίθεση ενάντια στο σύνολο των  δασκάλων του τόπου μας, που αγωνίζονται μέσα σε συνθήκες τριτοκοσμικής χώρας  να ανοίξουν φως ελπίδας σε μικρές ψυχές.

 

Το εν λόγω δημοσίευμα καλό είναι να το μελετήσουν ειδικοί πάνω στην ψυχιατρική.

 

Ο λίβελος τούτος υποκρύπτει μια εμπάθεια ένα μίσος απέναντι σε μια μερίδα εργαζόμενων.

 

 

  Οι δάσκαλοι είναι οι ψεύτες που προσπαθούν να διδάξουν την αληθινή ζωή;

 

  Οι δάσκαλοι είναι οι κλέφτες που δίνουν από το υστέρημα τους σε πεινασμένα παιδιά;

 

 Ποιος είναι ο αρθογράφος που μας κρίνει;

 

Έχει έρθει να δει τη δουλειά μας;

 

Έχει τολμήσει να πατήσει το πόδι του σε σχολείο και να αγωνιστεί μαζί μας;

 

Έχει πιέσει με την πέννα του, ώστε να μη κρυώνουν τα παιδιά στα σχολεία;

 

Έχει βοηθήσει να βάλουμε κουβάδες για να μην πλυμμηρίζουν οι αίθουσες νερά;

 

Έχει προσφέρει ώστε να μην υπάρχει ούτε ένα παιδί που δε θα έχει το δεκατιανό του;

 

Γνωρίζει τι χρειάζεται σήμερα ένα παιδί, που βλέπει τους γονιούς του άνεργους να μην έχει τα απαραίτητα;

 

Αγωνιά πράγματι για το μέλλον της πατρίδας που είναι τα ίδια τα βλαστάρια της; Γνωρίζει ότι γράφοντας  τέτοιους χαρακτηρισμούς, τότε αφήνει απότιστο το μέλλον της ίδιας της ζωής. Και η ζωή μας δεν είναι μόνο το να μάθει το παιδί την ύλη που διδάσκουν τα αναλυτικά προγράμματα.

 

Στο σχολειό δε καλούμαστε να γεμίσουμε τον κουβά…βρισκόμαστε για να ανάψουμε την φλόγα στη σκέψη κάθε παιδιού…

 

Άραγε όταν πληκτρολογούσε το κειμενάκι του, βούτηξε τη σκέψη του ή κρυπτόμενος   μέσα από τη θαλπωρή του πίνοντας το καφεδάκι του………….

 

Τον προσκαλώ-προκαλώ να επισκεφθεί το δικό μας σχολείο, να μιλήσει με τα μικρά παιδιά μας, να συζητήσει μαζί μας, να δει τον τρόπο λειτουργίας μας , που εκφράζει τον αγωνιζόμενο Έλληνα Δάσκαλο και την Ελληνίδα Δασκάλα στην πλειονότητα τους.

 

Να το γνωρίζει καλά πως είμαστε επιστήμονες, είμαστε επαγγελματίες στη δουλειά μας κι όχι ερασιτεχνίζοντες κειμενογράφοι.

 

Η μόνη αξιολόγηση και κριτική που μας εκφράζει είναι τα χαμόγελα των μαθητών-παιδιών μας.

 

 

Ο Πάουλο Φρέιρε  στο έργο του « Η αγωγή του καταπιεζομένου» γράφει για την κουλτούρα της σιωπής….αυτή η σιωπή συνάδελφοι δε μας ταιριάζει, ειδικά απέναντι σε γραφίδες εκτελεστών της ποιότητας που προσφέρουμε. Ας δώσουμε χέρι βοήθειας και σε αυτούς που χτυπούν τον Έλληνα Δάσκαλο γιατί τους είναι ανέφικτο να αρθούν στο επίπεδο του στοχασμού.

 

Αυτό δηλώνει η εντιμότητα η οποία στις μέρες μας λείπει….

 

Δημήτρης Κ. Νούλας

 

Δάσκαλος.