Στην Ελλάδα το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα δίνει μια μεγάλη καλάθα γεμάτη βιβλία στον έλληνα μαθητή που πολλές φορές τη συμπληρώνουν με περιττό ζήλο τα φροντιστήρια (ανακυκλώμενη μη αναπτυξιακή οικονομία) και του λέει να τα μάθει όλα απ΄έξω για να παει στην επόμενη τάξη ή μάθε τα όλα παπαγαλία για να μπεις στο Πανεπιστήμιο. Αν ξεχάσεις να γράψεις στη βιολογία γενικής παιδείας για τα κυτταρικά παράσιτα τους ιούς τη λέξη υποχρεωτικά δε θα περάσεις στη πρωτεύουσα αλλά σε επαρχιακό ΑΕΙ-ΤΕΙ και δε θα σε έχει φωτογραφία η τοπική εφημερίδα και δε θα είσαι ο νικητής αλλά κάποιος ασήμαντος φοιτητάκος της περιφέρειας. Αν δεν περάσεις πουθενά θα έχεις το στίγμα του αποτυχημένου που θα σε χαρακτηρίζει αγαπητέ νέε.
Στην Ευρώπη το εκπαιδευτικό σύστημα σου δίνει ένα άδειο καλάθι με οδηγίες πώς να το γεμίσεις με γνώσεις και βιβλία από το σχολείο σου, τη βιβλιοθήκη της πόλης, το διαδίκτυο και με την επίβλεψη του εκπαιδευτικού αξιολογείς , κρίνεις, μαθαίνεις. Αυτή τη καλή πρακτική μπορεί να την εφαρμόσει και η χώρα μας χωρίς νομοθετικές ρυθμίσεις, εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που καταργούν κλάδους και θέτουν μαθητές σε αδιέξοδα και καθηγητές σε διαθεσιμότητα.
Διονύσης Σταμάτης
