Πριν λίγες μέρες συνάντησα μια παλιά μου μαθήτρια, ανάμεσα σ΄ όλα τα υπόλοιπα ειπώθηκε κι αυτό:  "Καταργήθηκε το μάθημα της τεχνολογίας?!!!!!! Το καλύτερο μάθημα του σχολείου!!  Ήταν μια μαθήτριά μου που δεν συνέχισε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αλλά...έμαθε στην ηλικία των 14, πώς είναι να δουλεύεις ομαδικά σε μια τάξη,  με άτομα που δεν ταιριάζεις αλλά με τα οποία έχετε κοινό σκοπό.(Κάτι που κι εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει πως γίνεται).

 " Ήταν φοβερή αίσθηση , να ανακαλύπτω ότι τα μαθηματικά και η φυσική δεν ήταν ένα ξεκάρφωτο μπλα μπλα, αλλά ότι με μια μικρή έρευνα όλες αυτές οι σκόρπιες θεωρίες μπορούν να γίνουν πράξη". Με απλά υλικά και εργαλεία του σχολείου έμαθε να συντονίζει θεωρία-νου -χέρι- μάτι -αισθητική. Αυτά που διδάχτηκε είδε να παίρνουν σάρκα και οστά, βήμα βήμα κόβοντας,  κολλώντας,  λειαίνοντας, βάφοντας. Έμαθε να παρουσιάζει το έργο της στο τέλος της χρονιάς, δείχνοντάς το με καμάρι σε γονείς ή και σε άγνωστους, στην τελική  έκθεση-παρουσίαση της Τεχνολογίας. Και ταυτόχρονα, βρήκε το δρόμο της προς την Τεχνική Εκπαίδευση αφού είχε μάθει τα στοιχειώδη, για το πώς πρέπει να "λειτουργεί" ένας επαγγελματίας.

  Αναρωτιέμαι, ένα από τα πολλά που θέλουμε να μεταδώσουμε στους μελλοντικούς ενήλικες μέσα απ΄τη διαδικασία του σχολείου δεν είναι και αυτό????

  Θλίβομαι, όταν σκέφτομαι ένα 15χρονο που θα κληθεί να διαλέξει τύπο σχολείου στο Λύκειο γιατί θα επιλέξει με γνώμονα την τύχη και όχι με βάση τη γνώση-κρίση!

Είναι σα να στέλνεις το παιδί σου στους Ολυμπιακούς με την Εθνική ομάδα polo, χωρίς να του έχεις μάθει πώς να κολυμπά αλλά να του έχεις διδάξει θεωρητικά τους κανόνες  μέσα από φωτογραφίες και... ΦΥΣΙΚΑ  να  περιμένεις να νικήσει για να δοξάσει την ΕΛΛΑΔΑ!

                                                      

Δημοπούλου Ελένη ΠΕ17.03