Στο βιβλίο Ο καιρός της σοκολάτας της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου περιγράφεται μια συγκλονιστική σκηνή από τα χρόνια της πείνας.
Μερικά παιδιά αποφασίζουν να κάνουν μια φάρσα στη δασκάλα τους. Αλείφουν με γλυκόζη το χερούλι της πόρτας, περιμένοντας να γελάσουν όταν εκείνη το αγγίξει.
Η αντίδρασή της, όμως, τα αφήνει άφωνα.
Η δασκάλα, εξαντλημένη από την πείνα, αρχίζει να γλείφει τη γλυκόζη από το χερούλι και από την παλάμη της. Εξηγεί στα παιδιά ότι οι εκπαιδευτικοί είχαν στερηθεί τη δική τους ποσότητα, ώστε να δοθεί περισσότερη στους μαθητές.
Τα παιδιά, συγκλονισμένα, προσπαθούν να της προσφέρουν λίγο από το δικό τους συσσίτιο. Εκείνη δεν δέχεται και ξεσπά σε κλάματα.
Η σκηνή φωτίζει μια πλευρά της Κατοχής που συχνά παραμένει στη σκιά: η πείνα δεν έπληττε μόνο τους μαθητές, αλλά και τους δασκάλους τους.
Παράλληλα, αναδεικνύει τις σχέσεις αλληλεγγύης που μπορούσαν να αναπτυχθούν μέσα στο σχολείο.
Η λογοτεχνική αφήγηση μάς βοηθά να προσεγγίσουμε όχι μόνο τη στέρηση, αλλά και τις ανθρώπινες αντιδράσεις απέναντί της: την ντροπή, τη συγκίνηση, τη φροντίδα και την επιθυμία να μοιραστεί κανείς το λιγοστό φαγητό του.
