Με εξώδικη απάντησή της προς την ΕΛΜΕ Αρκαδίας, η Δρ Κυριακή Ζαχαροπούλου, Διευθύντρια του Μουσικού Σχολείου Τρίπολης, ασκεί κριτική στο πρόσφατο ψήφισμα του σωματείου σχετικά με τις δικαστικές ενέργειες που έχει κινήσει, καταγγέλλοντας «αλά καρτ» συνδικαλιστική προστασία.
Η ίδια επισημαίνει ότι, ενώ το σωματείο αρνήθηκε να της προσφέρει βοήθεια όταν αντιμετώπιζε διοικητικές διώξεις και ΕΔΕ, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο το αίτημά της να συμπεριληφθεί εν αγνοία της στον φάκελο της έρευνας, σήμερα σπεύδει να πάρει δημόσια θέση και να απαιτήσει την ανάκληση των συνταγματικά κατοχυρωμένων αγωγών της.
Υπογραμμίζοντας ότι ο φόβος και η αναζήτηση ευθυνών ανήκουν αποκλειστικά στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, η Διευθύντρια καλεί την ΕΛΜΕ να επιδείξει την ίδια θεσμική ευαισθησία και απέναντι στις δικές της καταγγελίες για εργασιακό εκφοβισμό, καθώς και για το ζήτημα της προστασίας του ανήλικου παιδιού της, ξεκαθαρίζοντας ότι η προστασία των εργαζομένων οφείλει να είναι καθολική και όχι επιλεκτική.
Αναλυτικά η εξώδικη απάντηση του δικηγόρου Γεώργιου Αλεξανδράκη προς την ΕΛΜΕ Αρκαδίας:
Αξιότιμοι
Με ιδιαίτερη προσοχή έλαβα γνώση του ψηφίσματος της ΕΛΜΕ Αρκαδίας με τίτλο «Όχι στην ποινικοποίηση! Όχι στον εκφοβισμό!». Σέβομαι απολύτως τον θεσμικό και συνδικαλιστικό ρόλο της ΕΛΜΕ. Ακριβώς γι' αυτό θεωρώ ότι ένας συνδικαλιστικός φορέας οφείλει να υπερασπίζεται με την ίδια συνέπεια όλους τους εκπαιδευτικούς: την ελευθερία έκφρασης, αλλά εξίσου την προσωπικότητα, την τιμή, την υπόληψη και το συνταγματικό δικαίωμα δικαστικής προστασίας.
Η ΕΛΜΕ δηλώνει ότι «στέκεται στο πλευρό των συναδέλφων». Συμφωνώ. Εκπαιδευτικός, όμως, είναι και η Δρ Κυριακή Ζαχαροπούλου, η οποία ήδη από 15.1.2025 είχε καταγγείλει εργασιακό εκφοβισμό και στις 16.3.2026 προσέφυγε επισήμως στον Γενικό Γραμματέα Εκπαίδευσης, στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας και στον Συνήγορο του Πολίτη καταγγέλλοντας «συστηματικές εκφοβιστικές διοικητικές ενέργειες και αντίποινα κατά καταγγέλλουσας». Επομένως, το πρώτο ερώτημα είναι απλό: πότε η ΕΛΜΕ ζήτησε να διερευνηθούν και οι δικές μου καταγγελίες; Η συνδικαλιστική ομπρέλα έχει αξία όταν ανοίγει πάνω από όλους και όχι επιλεκτικά.
Η ΕΛΜΕ υπερασπίζεται επίσης το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης. Συμφωνώ απολύτως. Άλλο όμως η γνώμη και άλλο η κατάθεση συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών. Το εάν συγκεκριμένοι άνθρωποι άσκησαν απλώς το δικαίωμα έκφρασης ή προέβησαν σε παράνομες πράξεις δεν το αποφασίζει ούτε η Ζαχαροπούλου ούτε η ΕΛΜΕ. Το αποφασίζει η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Γι' αυτό ακριβώς η υπόθεση τέθηκε ενώπιόν της.
Οι αγωγές και εγκλήσεις μου δεν στρέφονται συλλήβδην κατά «εκπαιδευτικών επειδή έκαναν το υπηρεσιακό τους καθήκον», αλλά κατά συγκεκριμένων φυσικών προσώπων για συγκεκριμένες πράξεις. Εάν οι εγκαλούμενοι και εναγόμενοι ενήργησαν αποκλειστικά και νομίμως στο πλαίσιο των καθηκόντων τους, δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν από τον δικαστικό έλεγχο. Εάν όμως δεν συνέβη αυτό, η ιδιότητα του εκπαιδευτικού δεν αποτελεί προκαταβολικό «πιστοποιητικό νομιμότητας».
Γι' αυτό προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό η απαίτηση του ψηφίσματος για «άμεση ανάκληση των αγωγών». Η ΕΛΜΕ ζητεί ουσιαστικά από μία πολίτη να εγκαταλείψει ήδη ασκημένο συνταγματικό δικαίωμα δικαστικής προστασίας πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Εάν έχει μελετήσει τις αγωγές, τις εγκλήσεις, τις επίμαχες καταθέσεις και τα αποδεικτικά έγγραφα, είμαι στη διάθεσή της να μου υποδείξει ποιος συγκεκριμένος ισχυρισμός μου είναι αναληθής και από ποιο έγγραφο διαψεύδεται. Εάν όμως δεν τα έχει μελετήσει, τότε δεν μπορεί ταυτόχρονα να προεξοφλεί ότι οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί «δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά μόνο το υπηρεσιακό καθήκον τους». Αυτό ακριβώς καλείται να κρίνει η Δικαιοσύνη.
Η «ΑΛΑ ΚΑΡΤ» ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
Υπάρχει, όμως, κάτι σοβαρότερο. Στις 16.12.2025, κατόπιν δικού μου αιτήματος, έγινα δεκτή σε ακρόαση από το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Αρκαδίας και ζήτησα συνδικαλιστική συνδρομή ενώ βρισκόμουν ήδη αντιμέτωπη με ΕΔΕ και σοβαρές διοικητικές ενέργειες. Η απάντηση που έλαβα από τα μέλη της ΔΑΚΕ ήταν ότι η ΕΛΜΕ δεν μπορούσε να παρέμβει, επειδή είχε αποφασίσει να μη λαμβάνει θέση όσο βρίσκεται σε εξέλιξη ΕΔΕ. Αργότερα, όταν έλαβα από το Πειθαρχικό Συμβούλιο τον φάκελο της πρώτης ΕΔΕ, διαπίστωσα κάτι ακόμη πιο παράδοξο: το ίδιο το αίτημά μου προς την ΕΛΜΕ για συνδικαλιστική βοήθεια περιλαμβανόταν μεταξύ των εγγράφων που είχαν τεθεί υπόψη της διενεργούσας την ΕΔΕ. Ζητώ, συνεπώς, μία καθαρή εξήγηση για το ΠΩΣ ένα αίτημα συνδικαλιστικής προστασίας κατέληξε στον φάκελο της διοικητικής έρευνας εις βάρος εκείνης που ζήτησε την προστασία. Η ίδια η τελική απάντησή μου καταγράφει ακριβώς αυτή την αλληλουχία.
Την 1.10.2026, ο Πρόεδρος της ΕΛΜΕ κ. Πάνος Ζαφειρόπουλος προσήλθε στο γραφείο μου και μού έθεσε τους ίδιους προβληματισμούς με το Ψήφισμα. Όταν τον ρώτησα γιατί η ΕΛΜΕ δεν με είχε υποστηρίξει, είπε ότι δεν μπορούσε να τοποθετηθεί όσο εκκρεμούσαν ΕΔΕ. Και τότε γεννάται η αντίφαση που το σημερινό ψήφισμα καθιστά αδύνατο να αγνοηθεί:
Όταν ζητούσα εγώ προστασία, η εκκρεμής ΕΔΕ επέβαλλε στην ΕΛΜΕ σιωπή. Όταν όμως ζητείται προστασία για εκείνους κατά των οποίων προσέφυγα, ούτε οι εκκρεμείς ποινικές ούτε οι αστικές δικαστικές διαδικασίες την εμποδίζουν να λάβει δημόσια θέση, να τους ανακηρύξει προκαταβολικά ως απλώς εκτελούντες το υπηρεσιακό τους καθήκον και να απαιτήσει από εμένα να ανακαλέσω Συνταγματικά Δικαιώματά μου που δίνει το Κράτος Δικαίου.
Αυτό είναι «αλά καρτ» συνδικαλιστική προστασία και χρειάζεται εξήγηση.
Χρειάζεται μάλιστα να διευκρινιστεί εάν η αρχή της ΕΛΜΕ κατά της «ποινικοποίησης» ισχύει για όλους, αφού και άλλος εκπαιδευτικός του σχολείου έχει, κατά την ενημέρωσή μου, ασκήσει μηνύσεις και προτίθεται να ασκήσει αγωγές. Εάν πρόκειται για θέση αρχής, πρέπει να εφαρμόζεται απρόσωπα. Παράλληλα, τέσσερα πρόσωπα από την ευρύτερη οικογένεια γνωστού συνδικαλιστικού στελέχους της ΕΛΜΕ έχουν εμπλακεί, κατά τους ισχυρισμούς μου, σε καταγγελίες εις βάρος μου, την αλήθεια των οποίων αμφισβητώ ενώπιον της Δικαιοσύνης. Δεν εξάγω από τη συγγένεια αυτή συμπέρασμα περί σκοπιμότητας· δημιουργείται όμως εύλογο ζήτημα θεσμικής απόστασης και διαφάνειας, όταν ο ίδιος φορέας παίρνει δημόσια θέση υπέρ της μίας πλευράς.
Και υπάρχει κάτι ακόμη βαρύτερο. Ο Πρόεδρος της ΕΛΜΕ έχει πλέον ενημερωθεί για όσα συνέβησαν με το ανήλικο παιδί μου, μαθητή του ίδιου σχολείου με αναγνωρισμένες ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, και για την εμπλοκή της Εισαγγελικής Αρχής. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω καμία δημόσια διαμαρτυρία ή θεσμική παρέμβαση της ΕΛΜΕ για το παιδί. Θα περίμενα από έναν συνδικαλιστικό φορέα εκπαιδευτικών που επικαλείται σήμερα τον «εκφοβισμό» να επιδείξει τουλάχιστον την ίδια θεσμική ευαισθησία και στην περίπτωση αυτή. Δεν «χρησιμοποίησα» εγώ πρώτη το παιδί μου. Κάποιοι άλλοι και πρώτοι αυτοί το διαπόμπευσαν και δεν υπάρχει περίπτωση μία Ελληνίδα μάνα να το αφήσει αυτό να περάσει χωρίς συνέπειες.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Δεν αντιμετωπίζω την ΕΛΜΕ Αρκαδίας ως αντίδικο. Την αντιμετωπίζω ως θεσμικό φορέα των εκπαιδευτικών και γι' αυτό δεν της ζητώ να καταδικάσει κανέναν. Εάν τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί έκαναν αποκλειστικά το νόμιμο υπηρεσιακό τους καθήκον, η Δικαιοσύνη είναι ο ασφαλέστερος χώρος για να αποδειχθεί. Εάν προκύψει κάτι διαφορετικό, αναμένω από την ΕΛΜΕ την ίδια θεσμική ευαισθησία που επιδεικνύει σήμερα για εκείνους.
Δεν ζητούσα από την ΕΛΜΕ να καταδικάσει κανέnan. Ζητούσα να μη με αφήσει μόνη.
Και αυτό είναι τελικά το ουσιώδες: το από 1-10-2026 ψήφισμα απέδειξε ότι η ΕΛΜΕ μπορούσε να πάρει θέση. Όταν τη συνδικαλιστική προστασία ζήτησα εγώ, μου απάντησε ότι δεν μπορούσε λόγω της εκκρεμούς ΕΔΕ. Σήμερα, ενώ εκκρεμούν δικαστικές διαδικασίες, μπορεί όχι μόνο να πάρει θέση αλλά και να ζητήσει την ανάκλησή τους. Δεν νομίζω η ΕΛΜΕ να φοβάται περισσότερο τις ΕΔΕ και αυτούς που τις παραγγέλουν πιο πολύ από την Εισαγγελία και τους Δικαστές.
Συνεπώς, δεν συμβαίνει ότι η ΕΛΜΕ δεν μπορεί να βοηθήσει συναδέλφους. Απλώς δεν βοήθησε όταν ζήτησα εγώ βοήθεια μεριμνώντας να ενημερώσει γι’ αυτόν τον Φάκελο της ΕΔΕ.
Τρίπολη, 04 - 10 – 2026
Η Αναφέρουσα
Δρ. Κυριακή Ζαχαροπούλου
Δια Πληρεξουσίου Δικηγόρου
διατελούντος μεθ’ υπολήψεως
ενώπιον της Ε.Λ.Μ.Ε.
