Ένας φάκελος λείπει από τη λίστα, μια αίτηση δεν έχει όλα τα δικαιολογητικά, μια εξήγηση αφήνει αναπάντητα ερωτήματα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορούμε να πούμε ότι κάτι είναι ελλιπές. Η σωστή γραφή του επιθέτου είναι ελλιπής, με ι.
Το μπέρδεμα είναι απολύτως κατανοητό. Δίπλα στο «ελλιπής» υπάρχει η έλλειψη, η οποία γράφεται με «ει». Βλέποντας τις δύο λέξεις συγγενικές στη σημασία, πολλοί μεταφέρουν μηχανικά την ορθογραφία της μίας στην άλλη και γράφουν «ελλειπής».
Η ασφαλής λύση είναι να τις θυμόμαστε ως ζευγάρι με διαφορετική γραφή: ελλιπής φάκελος, αλλά έλλειψη εγγράφων. Αντίστοιχα, γράφουμε «τα στοιχεία παρουσιάστηκαν ελλιπώς».
Μια χρήσιμη εικόνα: το «ελλιπής» είναι το επίθετο που περιγράφει κάτι λειψό. Μπορεί να μοιάζει περίεργο ότι μια λέξη για κάτι που λείπει δεν ακολουθεί ακριβώς τη γραφή της «έλλειψης». Αυτές όμως είναι συχνά οι μικρές παγίδες της γλώσσας: οι συγγενικές λέξεις μάς βοηθούν να καταλάβουμε το νόημα, χωρίς να έχουν πάντοτε ίδια ορθογραφία.
