Θα μπορούσατε να γράψετε σήμερα μια ολόκληρη σελίδα με πένα και μελανοδοχείο, χωρίς ούτε μία μουντζούρα;
Στο παλιό σχολείο αυτό δεν ήταν απλώς μια δοκιμασία υπομονής. Η καλλιγραφία διδασκόταν συστηματικά, με ασκήσεις και υποδείγματα για κάθε τάξη. Οι μαθητές έπρεπε να προσέχουν το ύψος, την κλίση και τις αποστάσεις των γραμμάτων. Το ζητούμενο δεν ήταν μόνο να διαβάζεται το γραπτό τους, αλλά να είναι καθαρό και ομοιόμορφο.
Το μάθημα εξεταζόταν. Στις συλλογές του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης σώζονται γραπτά από τις απολυτήριες εξετάσεις μαθητών της ΣΤ’ τάξης το 1951, δωρεά του Γιάννη Σημαντήρα. Μας θυμίζουν πόσο σοβαρά αντιμετωπιζόταν τότε η εμφάνιση ενός τετραδίου.
Μια παρατήρηση με κόκκινο μελάνι, όπως «Να κάνεις καλύτερα γράμματα», μπορούσε να συνοδεύει μια κατά τα άλλα σωστή εργασία. Τα «καλά γράμματα» θεωρούνταν ένδειξη επιμέλειας και πειθαρχίας. Πίσω από τις όμορφες γραμμές, όμως, υπήρχε και η πίεση να γράφουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο.
*Διευθύντρια Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
