Τι σημαίνει τελικά ένας «χαλαρός» εκπαιδευτικός; Είναι εκείνος που δεν πιέζει τους μαθητές, που βάζει εύκολους βαθμούς ή μήπως εκείνος που, απλώς, δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το τι συμβαίνει μέσα στην τάξη;
Όμως, όπως εξηγεί ο Κώστας Θεριανός στο Vidcast του alfavita.gr, «Για τα παραμύθια της σχολικής ζωής και άλλες ιστορίες του πίνακα», η πραγματική σχέση του εκπαιδευτικού με τους μαθητές δεν μπορεί να κριθεί από έναν βαθμό.
Η συζήτηση γύρω από τον «αυστηρό» και τον «χαλαρό» εκπαιδευτικό συχνά καταλήγει σε εύκολες ταμπέλες. Ο εκπαιδευτικός που βάζει χαμηλούς βαθμούς θεωρείται αυστηρός και απαιτητικός, ενώ εκείνος που βαθμολογεί πιο γενναιόδωρα χαρακτηρίζεται πολλές φορές «χαλαρός».
«Χαλαρός με την κακή έννοια είναι ένας εκπαιδευτικός ο οποίος είναι εντελώς αδιάφορος»
Ο Κώστας Θεριανός ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι η χαλαρότητα δεν έχει να κάνει με το πόσο αυστηρός είναι ένας εκπαιδευτικός στη βαθμολογία ή με το πόσες απαιτήσεις έχει από τους μαθητές του. Όπως αναφέρει, «χαλαρός με την κακή έννοια είναι ένας εκπαιδευτικός ο οποίος είναι εντελώς αδιάφορος για τους μαθητές του. Οπότε λοιπόν χαλαρός με την κακή έννοια μπορεί να είναι και ένας εκπαιδευτικός ο οποίος μπαίνει μες στην τάξη, λέει ότι εγώ παιδιά θα κάνω αυτές τις τρεις παραγράφους του βιβλίου... όποιος τις μάθει τις έμαθε. Όποιος δεν τις μάθει θα τον κόψω...κι αυτός χαλαρός είναι.»
Με άλλα λόγια, ένας εκπαιδευτικός μπορεί να τηρεί τυπικά το μάθημά του, να προχωρά στην ύλη και να αξιολογεί τους μαθητές, χωρίς όμως να έχει ουσιαστικό ενδιαφέρον για το τι τελικά μένει από αυτή τη διαδικασία.
Και αυτό, σύμφωνα με τον Κώστα Θεριανό, είναι το σημείο όπου η έννοια της «χαλαρότητας» αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο.
Οι βαθμοί δεν δείχνουν αν ένας εκπαιδευτικός ενδιαφέρεται
Ο Κώστας Θεριανός στέκεται ιδιαίτερα στη σύνδεση που γίνεται συχνά ανάμεσα στη βαθμολογία και στο ενδιαφέρον του εκπαιδευτικού για τους μαθητές.
Όπως σημειώνει «το ότι ένας καθηγητής βάζει πολύ αυστηρούς βαθμούς, δεν σημαίνει ότι δεν είναι χαλαρός».
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι αν ο εκπαιδευτικός βάζει υψηλούς ή χαμηλούς βαθμούς. Είναι αν γνωρίζει τους μαθητές του, αν αντιλαμβάνεται τις ανάγκες τους και αν προσπαθεί να τους βοηθήσει. «Με την έννοια ότι μπορεί να μην έχει καμία μέριμνα για το τι θα μάθουν αυτά τα παιδιά, ποια είναι αυτά τα παιδιά, να τα γνωρίσει, να δουν τα προβλήματά τους, να τα βοηθήσει».
Η βαθμολογία, επομένως, δεν αποτελεί από μόνη της ασφαλές μέτρο για να κρίνει κανείς τη στάση ενός εκπαιδευτικού απέναντι στην τάξη του.
Ακριβώς αυτή την αντίληψη θέτει υπό αμφισβήτηση ο Θεριανός: ότι ο εκπαιδευτικός που βάζει χαμηλούς βαθμούς είναι εκείνος που ενδιαφέρεται περισσότερο, ενώ αυτός που βάζει υψηλούς βαθμούς αδιαφορεί για την πρόοδο των μαθητών.
Για τον Κώστα Θεριανό, το πραγματικό ενδιαφέρον του εκπαιδευτικού δεν μετριέται ούτε από τη δυσκολία των θεμάτων ούτε από τον βαθμό που θα γράψει ένας μαθητής στο τέλος του μαθήματος. Βρίσκεται κυρίως στη σχέση που δημιουργεί ο εκπαιδευτικός με το παιδί και στην προσπάθεια να κατανοήσει τι βρίσκεται πίσω από τη σχολική του εικόνα.
Όπως εξηγεί, «το ενδιαφέρον για το παιδί έχει να πλησιάσεις το παιδί, να δεις ποια είναι τα προβλήματά του, να δεις πώς μπορείς να τον βοηθήσεις, να δεις από πίσω ποια είναι η οικογένειά του, να του παράσχεις βοήθεια».
Δείτε το απόσπασμα στο Vidcast του alfavita.gr:
