Παρακολουθώ, όπως υποθέτω και όλη η κοινότητα του ΕΑΠ, με εκδηλη ανησυχία, πολλά ερωτήματα και πιεστικά διλήμματα, την κρίση που διαιωνίζεται, βαθαίνοντας ακόμη περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στη διοίκηση και τους Συμβασιούχους. Σ' αυτό συντελούν και οι «διάλογοι» που γίνονται στο εσωτερικό του ΕΑΠ, στους οποίους, ενίοτε, χάνεται το μέτρο στη χώρα που το γέννησε .
Μετά από ώριμη σκέψη, και ασκώντας τον θεσμικό μου ρόλο ως μέλος του ΣΔ, αποφάσισα να απευθυνθώ κι εγώ σε όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του ΕΑΠ. Μοναδικός μου στόχος, ακόμη και αν δυσαρεστήσω, ενδεχομένως, φίλους και συνεργάτες, είναι να φανώ χρήσιμος, συμβάλλοντας, ελπίζω, με τις θέσεις και προτάσεις μου, στην αντιμετώπιση του προβλήματος που ξέσπασε με αφορμή το Σχέδιο Σύμβασης για τους επιτυχόντες στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, οι οποίοι πλέον εντάσονται σε καθεστώς ΙΔΑΧ. Επρόκειτο για μια επιτυχία, τόσο της τελευταίας ΔΕ του ΕΑΠ και του Προέδρου της, Ι. Καλαβρουζιώτη, ο οποίος διασφάλισε τις θέσεις που θα προκηρύσσονταν, όσο και του νεοεκλεγμένου Πρύτανη, Εμμανουήλ Κουτούζη, ο οποίος προχώρησε στην προκήρυξη του ΑΣΕΠ, διασφαλίζοντας τη συντριπτική πλειονότητα των θέσεων, στις οποίες υπηρετούσαν οι Συμβασιούχοι μας. Πρόκειται για εργαζομένους υψηλών ακαδημαϊκών προσόντων -το ΕΑΠ διαθέτει τους πλέον προσοντούχους υπαλλήλους σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο ΑΕΙ της χώρας—, οι οποίοι, όμως, για μεγάλο χρονικό διάστημα, στην πλειονότητά τους πάνω από μία δεκαετία, τελούσαν σε καθεστώς «ομηρείας». Η συμβολή όλων αυτών στο «στήσιμο» και την ανάπτυξη του ΕΑΠ υπήρξε καταλυτική, μολονότι εργάζονταν σε καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας. Το ΕΑΠ τούς οφείλει πολλά.
Η προσωπική μου θέση, διατυπωμένη σε αναλυτικό κείμενο προς τον Πρύτανη και το ΣΔ, μόλις μας κοινοποιήθηκε το Σχέδιο Σύμβασης που είχε προετοιμάσει η Νομική Υπηρεσία του ΕΑΠ, ήταν εντελώς απορριπτική, εξαιτίας των απαράδεκτων και, κατά την κρίση μου, προσβλητικών για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια προβλέψεών του. Το Σχέδιο αντιμετώπιζε τους Συμβασιούχους, οι οποίοι , μάλιστα, δεν ήταν «χθεσινοί» στο ΕΑΠ, σαν να ήταν έτοιμοι να διαπράξουν όλα τα αδικήματα του Ποινικού Κώδικα… Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν πρότεινα να συζητηθεί το Σχέδιο, αλλά να αποσυρθεί.
Επανήλθα αργότερα με νέο κείμενο, εξαιτίας των κινητοποιήσεων των Συμβασιούχων μας, αλλά και επειδή, με την εμμονή στο Σχέδιο, «καταφέραμε» να έχουμε απέναντί μας όλο σχεδόν το πολιτικό σύστημα της χώρας: με ερωτήσεις στη Βουλή, συνεχή επιθετικά δημοσιεύματα στον τοπικό και τον αθηναϊκό Τύπο, αλλά και ψηφίσματα όλων των κοινωνικών, αυτοδιοικητικών, πολιτικών και οικονομικών φορέων της Πάτρας -Περιφέρεια, Δήμος, κόμματα, Επιμελητήρια κ.ά. Όποιος ή όποια εκτιμά ότι όλοι αυτοί «σηκώθηκαν ένα πρωί» και στοχοποίησαν, άνευ λόγου και αιτίας, το ΕΑΠ, μάλλον βρίσκεται στα όρια του «συνδρόμου καταδίωξης»…
Στη δεύτερη γραπτή παρέμβασή μου —υπήρξαν και άλλες γόνιμες σκέψεις-προτάσεις από μέλη του ΣΔ, καθώς και από τον <<μεσολαβητή>> Υφυπουργό Παιδείας, κ. Παπαϊωάννου— κατέθεσα προτάσεις, ώστε να αναδιατυπωθούν τα κρίσιμα, αλλά και αχρείαστα «πολεμικά» άρθρα του Σχεδίου ( δε σχολιαζω εδω τον <<εξοστρακισμό>> μου απο το ΣΔ, όταν συζητούσε το Σχέδιο Σύμβασης, για δήθεν νομικό κώλυμα). Αν οι προτάσεις των μελών του ΣΔ, αλλά και του Υφυπουργού, είχαν υιοθετηθεί, η κρίση θα ανήκε ήδη στο παρελθόν.
Στο μεταξύ, το «εξώδικο» που υιοθέτησε το ΔΣ του Συλλόγου, δεν είναι εξώδικο με τη νομική έννοια του όρου. Είναι μια ακραία προσβλητική προσωπική επίθεση «εφ’ όλης της ύλης», η οποία αγγίζει τα όρια της δολοφονίας χαρακτήρα, εναντίον του Πρύτανη, κ. Κουτούζη, και του Αντιπρύτανη, κ. Μιχιώτη. Τέτοια «εξώδικα» αυξάνουν την τοξικότητα και διευρύνουν το χάσμα, καθιστώντας το σχεδόν αγεφύρωτο…
Επανέρχομαι στο Σχέδιο Σύμβασης. Παρά τις γόνιμες σκέψεις-προτάσεις από πολλούς για τον «εξανθρωπισμό» του, οι οποίες «φάνηκε» ότι υιοθετήθηκαν από το ΣΔ, το Σχέδιο, στα βασικά και κρίσιμα άρθρα του, δεν άλλαξε ουσιαστικά. Για παράδειγμα, διατηρεί άρθρα, όπως τα ακόλουθα:
Άρθρο 4: «…Υποχρεούται (ο/η εργαζόμενος/η) να παρέχει την εργασία του σε οποιαδήποτε οργανική δομή του εργοδότη… όπου και αν βρίσκεται η Υπηρεσία και σε οποιονδήποτε άλλο τόπο…»
Άρθρο 8: «…Ενδέχεται να απαιτηθεί η τοποθέτηση είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό…»
Άρθρο 9: «…Η παράλειψη αναγγελίας της ασθένειας και, στη συνέχεια, η αποχή από την εργασία, ακόμη και στην περίπτωση αμέλειας, αποτελεί λόγο καταγγελίας της Σύμβασης…»
Άρθρο 17: «…Ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να καταγγέλλει την παρούσα Σύμβαση χωρίς την τήρηση του νόμιμου χρόνου προειδοποίησης…»
Τέλος, ένα άρθρο της Σύμβασης με τίτλο «ΕΧΕΜΥΘΕΙΑ» θυμίζει <<στρατιωτικό κανονισμό>> της ΕΥΠ και όχι κείμενο σύμβασης του ΕΑΠ…
Ποιος/α, στ’ αλήθεια, ανέμενε να γίνει δεκτή μια τέτοια Σύμβαση αδιαμαρτύρητα; Είχε ανάγκη ο Πρύτανης ενός πνευματικου Ιδρύματος απο μια τέτοια πανοπλία ανεξέλεκτης εξουσίας; Ρητορικό το ερώτημα.
Κλείνω, με μια έκκληση-παράκληση προς όλους τους εμπλεκομένους. Είναι ώρα σύνεσης, υπέρβασης, γενναιότητας και, κυρίως, ΕΥΘΥΝΗΣ. Το ΕΑΠ δεν ανήκει σε κανέναν. Δεν χρειάζεται πόλεμο —φτάνουν οι αιματηροί πόλεμοι γύρω μας… Έχει ανάγκη από διαρκή ειρήνη και κλίμα συνεργασίας για να συνεχίσει τη δημιουργική του πορεία. Με υποταγμένους, ηττημένους και τσαλακωμένους συνεργατες, δεν μπορεί να ασκηθεί διοίκηση με σχέδιο, προοπτική και όραμα....
Ο Πρύτανης οφείλει να καλέσει το ΔΣ του Συλλόγου των Συμβασιούχων και το τελευταίο να αποσύρει το προσβλητικό «εξώδικο», έτσι ώστε να βρεθεί λύση, ΤΩΡΑ. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να αναιρεθούν και ορισμένα μέτρα για τους Συμβασιούχους, τα οποία δικαιολογημένα θεωρήθηκαν τιμωρητικά. Οι προτάσεις-λύσεις έχουν κατατεθεί. Αναμένουν εκείνους που θα τις εφαρμόσουν. Και αυτό, πρωτίστως, είναι ευθύνη της διοίκησης.
* Μέλους του ΣΔ, Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών
