Μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ακαδημαϊκής ζωής εκατοντάδων φοιτητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εξελίχθηκε τις τελευταίες ημέρες σε αιτία έντονης δυσαρέσκειας, καθώς ο νέος τρόπος διεξαγωγής των ορκωμοσιών με υποχρεωτικές ηλεκτρονικές προσκλήσεις και QR codes προκάλεσε αποκλεισμούς συγγενών, διαμαρτυρίες και εικόνες που απέχουν πολύ από τον εορταστικό χαρακτήρα μιας τελετής αποφοίτησης.
Το ζήτημα είχε ήδη αναδειχθεί από τις προηγούμενες ορκωμοσίες, όταν δεκάδες φοιτητές εξέφραζαν την αγανάκτησή τους επειδή αναγκάζονταν να επιλέξουν ποια αγαπημένα τους πρόσωπα θα παρευρεθούν στην τελετή και ποια θα μείνουν εκτός. Παράλληλα, βίντεο που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέγραψε σκηνές έντασης στις εισόδους της Αίθουσας Τελετών, με συγγενείς να διαμαρτύρονται και το προσωπικό ασφαλείας να εφαρμόζει αυστηρά τον νέο κανονισμό.
Στο πλαίσιο αυτό, η επώνυμη μαρτυρία της Δ. Δ., την οποία δημοσιεύει το Alfavita, αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο όσα, σύμφωνα με την ίδια, συνέβησαν κατά την ορκωμοσία του Τμήματος Δασολογίας στις 9 Ιουλίου.
«Δεν γνωρίζαμε ότι χωρίς QR code δεν θα μπορούσαμε να μπούμε»
Η κ. Δ.Δ, περιγράφει ότι ο ανιψιός της, ο οποίος ορκιζόταν εκείνη την ημέρα, δεν είχε καταφέρει να κατεβάσει τις ηλεκτρονικές προσκλήσεις, θεωρώντας ότι αυτό δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα στην είσοδο των συγγενών του.
Όπως αναφέρει, ούτε η ίδια γνώριζε ότι είχε θεσπιστεί τέτοιο σύστημα ελέγχου.
«Τελείωσα το Μαθηματικό του ΑΠΘ το 1992. Τότε κανείς δεν θα διανοούνταν ότι θα απαγορευόταν η είσοδος στην Αίθουσα Τελετών κατά τη διάρκεια μιας ορκωμοσίας», σημειώνει.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, στις εισόδους βρίσκονταν εργαζόμενοι που πραγματοποιούσαν έλεγχο των QR codes και δεν επέτρεπαν την είσοδο σε όσους δεν διέθεταν ηλεκτρονική πρόσκληση. Όπως υποστηρίζει, υπήρξαν ακόμη και περιπτώσεις όπου άτομα με πρόσκληση αποκλείστηκαν επειδή ο συγκεκριμένος κωδικός είχε ήδη χρησιμοποιηθεί τον μέγιστο επιτρεπόμενο αριθμό φορών.
«Δεν επέτρεψαν ούτε στη μητέρα να παρακολουθήσει την ορκωμοσία»
Η πιο συγκινητική στιγμή της αφήγησής της αφορά την προσπάθεια να εισέλθει, έστω, η μητέρα του αποφοίτου.
«Ζητήσαμε να επιτραπεί τουλάχιστον στη μητέρα του παιδιού να παρακολουθήσει την ορκωμοσία, αφού εκείνος ήταν μόνος του μέσα στην αίθουσα. Η απάντηση ήταν αρνητική», αναφέρει.
Όπως περιγράφει, έξω από την Αίθουσα Τελετών βρίσκονταν περίπου τριάντα άτομα, ανάμεσά τους γονείς, αδέλφια, συγγενείς, φίλοι αλλά και φοιτητές του ίδιου του Τμήματος, οι οποίοι επίσης δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν την τελετή.
Παρά τις διαμαρτυρίες και τις τηλεφωνικές επικοινωνίες που έγιναν, σύμφωνα με την ίδια, η εντολή που δόθηκε ήταν σαφής: κανείς χωρίς πρόσκληση δεν θα έμπαινε στον χώρο.
«Η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια»
Ένα από τα στοιχεία που προκαλούν τον μεγαλύτερο προβληματισμό είναι όσα περιγράφει η κ. Δ.Δ. για την εικόνα της αίθουσας μετά το τέλος της ορκωμοσίας.
Όπως αναφέρει, ύστερα από παρέμβαση συνδικαλιστών επετράπη τελικά η είσοδος σε ορισμένους από όσους είχαν αποκλειστεί.
Τότε, όπως υποστηρίζει, διαπίστωσαν ότι η Αίθουσα Τελετών ήταν σχεδόν άδεια.
«Ο ισχυρισμός ότι υπήρχε κίνδυνος συνωστισμού ή αποπνικτικής ατμόσφαιρας καταρρίφθηκε στην πράξη. Τα περίπου τριάντα άτομα που είχαν μείνει έξω θα μπορούσαν να είχαν παρακολουθήσει την τελετή χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα», αναφέρει χαρακτηριστικά.
«Έμειναν έξω ακόμη και φοιτητές της Δασολογίας»
Η καταγγελία δεν αφορά μόνο συγγενείς αποφοίτων.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ούτε φοιτητές του ίδιου του Τμήματος Δασολογίας μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την ορκωμοσία των συμφοιτητών τους.
Το γεγονός αυτό, όπως επισημαίνει, αλλοιώνει τον χαρακτήρα μιας ακαδημαϊκής τελετής, η οποία παραδοσιακά αποτελεί στιγμή χαράς όχι μόνο για τις οικογένειες αλλά και για ολόκληρη την πανεπιστημιακή κοινότητα.
«Μια γιορτή μετατράπηκε σε κλειστό κλαμπ»
Μετά το τέλος της τελετής, η κ. Δ.Δ αναφέρει ότι μαζί με άλλους συγγενείς διαμαρτυρήθηκαν σε μέλη της Συγκλήτου.
Σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία της, η απάντηση που έλαβαν ήταν ότι την ευθύνη φέρουν οι ίδιοι οι φοιτητές επειδή δεν είχαν εξασφαλίσει εγκαίρως τις απαιτούμενες προσκλήσεις και ότι μόνο η Σύγκλητος αποφασίζει ποιοι θα παρίστανται στις ορκωμοσίες.
Η ίδια χαρακτηρίζει τη στάση αυτή αλαζονική και αμφισβητεί τα επιχειρήματα περί συνωστισμού, επισημαίνοντας ότι η εικόνα της σχεδόν άδειας αίθουσας δεν δικαιολογούσε τον αποκλεισμό συγγενών.
«Μια γιορτή του πανεπιστημίου μετατρέπεται σε κλειστό κλαμπ», καταλήγει στη μαρτυρία της.
Η συγκεκριμένη μαρτυρία προστίθεται στις αντιδράσεις που έχουν ήδη εκφραστεί για τον τρόπο διεξαγωγής των φετινών ορκωμοσιών στο ΑΠΘ και αναδεικνύει τον προβληματισμό που επικρατεί σχετικά με το κατά πόσο οι αυστηροί περιορισμοί εξυπηρετούν πραγματικές ανάγκες ασφαλείας ή στερούν από αποφοίτους και οικογένειες τη δυνατότητα να μοιραστούν μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής τους.
Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη τοποθέτηση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ειδικά για τα περιστατικά που περιγράφονται στην παραπάνω μαρτυρία.
