Η ελληνική γλώσσα διαθέτει έναν ανεκτίμητο πλούτο από λέξεις που, παρά την απουσία τους από τον σύγχρονο καθημερινό λόγο, διατηρούν ζωντανή τη σημασιολογική τους ένταση.
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές και εντυπωσιακές περιπτώσεις είναι ο όρος «φαυλεπίφαυλος», μια λέξη που ξεχωρίζει τόσο για τον ιδιαίτερο ήχο όσο και για το βαθύ, καυστικό της νόημα, λειτουργώντας ως γλωσσική υπερβολή για την περιγραφή ακραίων συμπεριφορών.
Σύμφωνα με τη σημασία της, η λέξη αυτή αποτυπώνει την ηθική κατάπτωση στον υπερθετικό της βαθμό, χαρακτηρίζοντας κάποιον που δεν είναι απλώς φαύλος, αλλά διπλά και απόλυτα διεφθαρμένος, αχρείος και ανήθικος.
Με αυτόν τον τρόπο, αναδεικνύεται η μοναδική ικανότητα του ελληνικού λεξιλογίου να αποδίδει με απόλυτη σαφήνεια και ένταση τις πιο σκοτεινές ανθρώπινες συμπεριφορές.
