Καθημερινά καμαρώνουν το θεάρεστο έργο τους. Το διαφημίζουν ως σύγχρονοι εραστές του μάρκετινγκ. Δηλώσεις, συνεντεύξεις, διακηρύξεις, υποσχέσεις, σχεδιασμοί, προγραμματισμοί, οράματα σε ένα κλίμα αυταρέσκειας και μεγαλοσύνης. Δεν μπορούν να φανταστούν το πως θα ήταν η εκπαίδευση χωρίς τη δική τους λυτρωτική πολιτική. Γύρω τους ένας περίκλειστος ιστός, που απολαμβάνει κάτι από τη λάμψη τους. Ζουν στον κόσμο τους.
Εδώ και αρκετά χρόνια από την περίοδο των απαρχών της κρίσης και της πανδημίας λάμπουν με τις καινοτομίες τους και τις επινοήσεις τους. Αν κάποιος άθροιζε το τι έχουν ισχυριστεί ότι έχουν κάνει, θα έμενε ενεός από τη θαυματουργία τους, από το ιστορικής ακτινοβολίας έργο τους. Αδικούνται μόνο από τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης, που δεν έχουν αντιληφθεί τις επαναστατικές μεταρρυθμίσεις τους. Είναι οι Υπουργοί Παιδείας της τελευταίας εικοσαετίας περίπου.
Στα ίδια αυτά σωτήρια χρόνια, μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς ζουν τη δική τους πραγματικότητα, την πραγματικότητα της ζωής τους. Δεν πολυασχολούνται με το φαντασιακό σύμπαν των θεσμικά “υπεύθυνων” για την εκπαίδευση. Η βιωμένη πραγματικότητά τους δεν τέμνεται, δεν συναντιέται καν με τις θριαμβολογίες και με τους βαυκαλισμούς των σε διαρκή “έκσταση” των Υπουργών από τα ολοφώτεινα αποτυπώματά τους.
Βιώνουν τα αδιέξοδα της οικονομίας, την καρκινοειδή ανάπτυξη της φτώχειας, την αβεβαιότητα ιδιαίτερα της νέας γενιάς, την εγκατάλειψη του σχολείου και των εκπαιδευτικών. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν δει ανανέωση των παιδαγωγικών μεθόδων, των σχολικών βιβλίων, των εργαστηρίων, των υποδομών. Δεν έχουν δει ουσιαστική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών ούτε και παιδαγωγική κατάρτιση των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν έχουν δει ούτε μια νέα σχολική βιβλιοθήκη να προστίθεται σε εκείνες τις 500 της δεκαετίας του 1990.
Βλέπουν ιδιωτικά ΙΕΚ να γίνονται πανεπιστήμια! Αυτό είναι μια παράξενη, πρωτόγνωρη και πλήρως αντ-επιστημονική και ανορθολογική πολιτική απόφαση. Έχει βασική όψη εξυπηρέτησης ισχυρών ιδιωτικών συμφερόντων της αγοράς και της εμπορευματοποίησης – σταθερό και διαχρονικό στοιχείο της Ν.Δ. – αλλά και όψη άκρατου λαϊκισμού. Και ενώ οι υποψήφιοι για τα δημόσια πανεπιστήμια “ματώνουν” για δύο τουλάχιστον χρόνια και δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις ανταγωνισμού για να εισαχθούν στα πανεπιστήμια, οι τελειόφοιτοι των κολεγίων χωρίς καμιά εξέταση αλλά απλά με οικονομικό αντίτιμο καταλήγουν να έχουν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους πτυχιούχους των πανεπιστημίων!!
Βλέπουν ένα μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών να ζει σε συνθήκες σουρεαλιστικές. Να έχουν οι νέοι εκπαιδευτικοί μισθό 795 ευρώ τον μήνα, να πληρώνουν νοίκια πάνω από το μισό του μισθού τους, να μην βρίσκουν να νοικιάσουν στα νησιά του τουρισμού. Να υπηρετούν για αρκετά χρόνια μακριά από τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους.
Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί υφίστανται τις συνεχείς απαξιώσεις εκ μέρους των Υπουργών και καμιά φορά δέχονται λόγια συμπάθειας απ’ αυτούς σα να πρόκειται για αναξιοπαθούντες. Φορτώνονται με ευθύνες και καθήκοντα, που δεν έχουν καμιά σχέση με το εκπαιδευτικό τους έργο. Δεν προστατεύονται από το Υπουργείο στα έντονα φαινόμενα βίας, που έχουν γίνει μια καθημερινή πραγματικότητα.
Οι Υπουργοί Παιδείας όλα αυτά τα χρόνια έχουν επινοήσει μια απαράδεκτη πρακτική - δικαιολογία. Θεωρούν ότι δεν έχουν καμιά σχέση με τα οικονομικά κλπ ζητήματα των εκπαιδευτικών! Και προσπερνούν με φοβερή αδιαφορία ή μάλλον με κυνικότητα ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα άλλα υπουργεία – να μην έχουν δηλαδή ευθύνη για το οικονομικό στάτους των αντίστοιχων υπαλλήλων τους.
Ιστορικά και πάντως όχι μακριά στο παρελθόν πάντα οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες διαπραγματεύονταν με την εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας όλα τα ζητήματα: εκπαιδευτικά, εργασιακά, οικονομικά. Τώρα έχουμε Υπουργούς, που αυθαίρετα δεν ασχολούνται με τα βασικά προβλήματα των εκπαιδευτικών (παιδαγωγική κατάρτιση, επιμόρφωση, βασικά δικαιώματα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, μισθολογικά, συνθήκες εργασίας).
Τελικά, ποια είναι η βάση των σχολείων, ο πυρήνας τους, η κινητήρια δύναμή τους; Δεν είναι οι εκπαιδευτικοί; Αν ναι, τι κάνουν ως προς αυτό οι Υπουργοί;
