Η επιστημονική κοινότητα των οικονομολόγων και των κοινωνιολόγων οφείλει να ενώσει τις δυνάμεις της και να διεκδικήσει μια εκπαίδευση όπου οι δύο αυτές κοινωνικές επιστήμες θα συνυπάρχουν ισότιμα και δημιουργικά. Δυστυχώς, πολύ συχνά το εκπαιδευτικό σύστημα εγκλωβίζεται σε μια λανθασμένη νοοτροπία «αντιπαλότητας» και συντεχνιακής περιχαράκωσης. Το να αναδεικνύεται η αξία της μίας επιστήμης δεν σημαίνει αυτόματα ότι υποτιμάται η άλλη. Η γνώση δεν λειτουργεί με όρους αποκλεισμού, και οι κοινωνικοί επιστήμονες πρέπει να εμφανίζονται ενωμένοι απέναντι σε αυτή τη στρέβλωση.
Αυτή η νοοτροπία του «χαμένου και του κερδισμένου» αποτυπώνεται καθαρά στην εκπαιδευτική μας πραγματικότητα, όπου η ανάδειξη ενός αντικειμένου θεωρείται απειλή για κάποιο άλλο. Χαρακτηριστικό είναι το περσινό παράδειγμα στην Α' Λυκείου: όταν προτάθηκε να εισαχθεί το μάθημα της Οικονομίας και οι ώρες των Αρχαίων Ελληνικών να μειωθούν από 5 σε 4, επικράτησε η λογική της άμυνας και όχι της χρησιμότητας για τους μαθητές. Μετά τις πιέσεις των φιλολόγων, οι ώρες των Αρχαίων παρέμειναν 5, και η μία ώρα της Οικονομίας ουσιαστικά εκδιώχθηκε από το Λύκειο και μετακινήθηκε στη Γ' Γυμνασίου.
Η ίδια ακριβώς λογική της σύνθεσης πρέπει να επικρατήσει και απέναντι σε άλλα παραδοσιακά μαθήματα, όπως τα Λατινικά. Το ζητούμενο δεν είναι η κατάργησή τους, αλλά ο εκσυγχρονισμός της δομής του προγράμματος. Θα μπορούσαν κάλλιστα να διδάσκονται παράλληλα στη Γ' Λυκείου ως μάθημα επιλογής, δίνοντας στους ίδιους τους μαθητές το δικαίωμα και την ελευθερία να αποφασίσουν για την κατεύθυνσή τους.
Είναι καιρός να ξεπεραστεί η αντίληψη ότι στην εκπαίδευση πρέπει να συμβεί ένα κακό για να συμβεί ένα καλό, ή ότι για να κερδίσει χώρο ένα γνωστικό αντικείμενο, πρέπει να εξαφανιστεί ένα άλλο. Η πραγματική πρόοδος έρχεται μέσα από τη σύνθεση, τον πλουραλισμό και τη συνεργασία όλων των εκπαιδευτικών κλάδων, όχι μέσα από τον ακρωτηριασμό της γνώσης. Οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι έχουν κοινό στόχο: τη διαμόρφωση σκεπτόμενων και σφαιρικά ενημερωμένων πολιτών. Ας σταματήσουμε, επιτέλους, να αντιμετωπίζουμε τα μαθήματα και τις επιστήμες ως «αντίπαλα στρατόπεδα».
*Οικονομολόγος-Κοινωνιολόγος-Εκπαιδευτικός
