Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Σας γράφω γιατί στο σχολείο μου, στην Ηλιούπολη, συμβαίνουν πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Είμαι μαθητής σε ένα Ειδικό Σχολείο. Μας λένε ότι είμαστε παιδιά με «ειδικές ικανότητες», αλλά στο σχολείο μας νιώθουμε ότι έχουμε «ειδική εγκατάλειψη».
Το κτίριό μας είναι πολύ παλιό. Οι τοίχοι έχουν μεγάλες ρωγμές, το ταβάνι έχει υγρασίες και η μούχλα. Όταν βρέχει, φοβόμαστε. Όταν κουνάει η γη, φοβόμαστε πιο πολύ.
Ήρθαν κάποιοι κύριοι και κυρίες σήμερα. Αλλά δεν ήρθαν για να μας ακούσουν. Ήρθαν με σοβαρά πρόσωπα. Και το πιο λυπηρό; Γύρισαν την πλάτη στη μαμά μου. Όχι όλοι. Κάποιος που νόμιζα ότι νοιάζεται. Δεν της είπαν ούτε ένα «γεια». Μας τιμωρούν επειδή ζητάνε να είμαστε εμείς ασφαλείς.
Και μετά, μας είπαν ότι δεν θα πάμε στις γιορτές της πόλης μας. Μας άφησαν απέξω.
Κύριε Πρωθυπουργέ, θέλω να σας πω κάτι: Εγώ δεν είμαι μια «ξεπερασμένη διαφήμιση». Δεν είμαι μια φωτογραφία σε ένα φυλλάδιο που την πετάτε όταν παλιώσει. Δεν είμαι ένα βίντεο που το δείχνετε μόνο όταν θέλετε να πείτε ότι όλα πάνε καλά. Είμαι ένας μαθητής που αναπνέει τη σκόνη αυτού του παλιού κτιρίου κάθε μέρα.
Σας παρακαλώ, μην μας αφήνετε άλλο στην άκρη. Μην αφήνετε τους μεγάλους να παίζουν παιχνίδια με την ασφάλειά μας. Το σχολείο μας δεν χρειάζεται «πλάτες γυρισμένες». Χρειάζεται ανθρώπους που να μας νοιάζονται αληθινά.
Να ξέρετε ότι εμείς είμαστε εδώ, μέσα στις ρωγμές, και περιμένουμε να μας δείτε ως παιδιά, όχι ως πρόβλημα.
Με ελπίδα,
Ένας μαθητής του Ειδικού Γυμνασίου & Λυκείου Αθηνών
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Ανατροπές στις αναθέσεις μαθημάτων: Τι αλλάζει για χιλιάδες εκπαιδευτικούς
Οι 20 βασικοί συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα - Τα ονόματα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
