Νίκος Μακρής Τη θέση ότι η Παιδεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο διατήρησης σχολικών μονάδων που, λόγω της δημογραφικής πραγματικότητας, έχουν καταστεί παιδαγωγικά αδύναμες, διατύπωσε ο υφυπουργός Παιδείας Κώστας Βλάσης, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής Πάρις Κουκουλόπουλος στη Βουλή.
Ο υφυπουργός υπογράμμισε ότι στα μονοθέσια και ολιγοθέσια σχολεία η παροχή ολοκληρωμένης εκπαίδευσης είναι αντικειμενικά περιορισμένη, καθώς ένας και μόνο δάσκαλος καλείται να διδάξει όλα τα γνωστικά αντικείμενα σε διαφορετικά ηλικιακά επίπεδα, ενώ η παρουσία εκπαιδευτικών ειδικοτήτων είναι ελάχιστη ή αποσπασματική.
Αντίθετα, όπως σημείωσε, σε μεγαλύτερες και πλήρως στελεχωμένες σχολικές μονάδες οι μαθητές έχουν πρόσβαση σε καθηγητές φυσικής αγωγής, ξένων γλωσσών, πληροφορικής, μουσικής, εικαστικών και θεατρικής αγωγής, καθώς και σε δομές υποστήριξης, όπως τμήματα ένταξης, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.
«Αυτά δεν είναι πολυτέλειες, αλλά αυτονόητα ερεθίσματα, που για τον συνομήλικο μαθητή στην Κοζάνη ή την Πτολεμαΐδα θεωρούνται δεδομένα», τόνισε χαρακτηριστικά.
Η ρήτρα δίκαιης μετάβασης και η ισότητα στην εκπαίδευση
Αναφερόμενος στη ρήτρα δίκαιης μετάβασης στην εκπαίδευση, ο κ. Βλάσης επισήμανε ότι στόχος της κυβέρνησης είναι όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής, να απολαμβάνουν ισότιμη ποιότητα εκπαίδευσης.
«Δίκαιο είναι το παιδί στη Δυτική Μακεδονία να έχει την ίδια ποιότητα εκπαίδευσης με το παιδί στην Αθήνα, όχι απλώς ένα ανοιχτό σχολικό κτίριο με ελάχιστους μαθητές», ανέφερε.
Παράλληλα, διευκρίνισε ότι οι επενδύσεις φαρμακοβιομηχανιών στην Τρίπολη δεν συνδέονται με τη ρήτρα δίκαιης μετάβασης, αλλά αποτελούν ανεξάρτητες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες στο πλαίσιο του φαρμακευτικού clawback. Σημείωσε ακόμη ότι η δημογραφική συρρίκνωση δεν αποτελεί φαινόμενο αποκλειστικά της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά επηρεάζει και άλλες περιοχές της χώρας, όπως η Αρκαδία.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο ζήτημα της κοινωνικοποίησης των μαθητών, επισημαίνοντας ότι η φοίτηση ενός και μοναδικού παιδιού σε σχολική μονάδα δεν εξυπηρετεί το συμφέρον του.
«Καλύτερα να μετακινηθεί λίγα χιλιόμετρα ώστε να βρίσκεται με άλλα παιδιά και να λαμβάνει ουσιαστική εκπαίδευση», ανέφερε.
Απαντώντας ειδικά για τα γυμνάσια Τρανοβάλτου και Λιβαδερού, ο υφυπουργός τόνισε ότι οι σχολικές μεταβολές αποτελούν δυναμική διαδικασία, όπως προβλέπεται από τον ν. 1566/1985, και βασίζονται στις εισηγήσεις των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, οι οποίες λαμβάνουν υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Όπως σημείωσε, η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Μακεδονίας έχει επισημάνει τους κινδύνους μετακίνησης στο ορεινό οδικό δίκτυο, οι οποίοι συνεκτιμώνται από το υπουργείο.
«Η πραγματική ανισότητα είναι να ζητάμε από ένα παιδί να αρκεστεί σε εκπαίδευση χωρίς ειδικότητες και χωρίς δομές στήριξης», κατέληξε.
Η απάντηση Κουκουλόπουλου
Στη δευτερολογία του, ο Πάρις Κουκουλόπουλος αναγνώρισε ότι το υπουργείο διαχειρίζεται υπαρκτές συνέπειες, υπογράμμισε, ωστόσο, ότι η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται αντιμέτωπη με ιδιαίτερες συνθήκες, καθώς δεν της δόθηκε επαρκής χρόνος για ομαλή μετάβαση μετά την απολιγνιτοποίηση, σε συνδυασμό με τις διεθνείς κρίσεις.
Επικαλούμενος τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από την Απογραφή του 2021, ανέφερε ότι η περιοχή κατέχει το αρνητικό πρωτείο στη δημογραφική συρρίκνωση, γεγονός που αποτυπώνεται πρώτα και εντονότερα στα σχολεία. Ζήτησε, μάλιστα, να παγώσουν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα οι καταργήσεις, συγχωνεύσεις και υποβιβασμοί σχολικών μονάδων και να εφαρμοστεί ειδικό μεταβατικό πλαίσιο στο πλαίσιο της ρήτρας δίκαιης μετάβασης.
Στόχος, όπως ανέφερε, είναι αφενός η διατήρηση των υφιστάμενων σχολείων και αφετέρου η κατά προτεραιότητα ενίσχυσή τους σε προσωπικό και υποδομές, ώστε να αποτελέσουν «ύστατο οχυρό» για τα χωριά που φθίνουν πληθυσμιακά. Τέλος, αναφέρθηκε στον σχεδιασμό δημιουργίας σωφρονιστικού καταστήματος στην περιοχή του Βοΐου, εκτιμώντας ότι οι νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν ενδέχεται να βελτιώσουν τα δημογραφικά δεδομένα και να καταστήσουν κρίσιμη τη διατήρηση των σχολικών μονάδων.
Η συζήτηση για το θέμα στη Βουλή
Κύριε Κουκουλόπουλε, έχετε τον λόγο για την πρωτολογία σας.
ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Πριν ξεκινήσω να εκφράσω κι εγώ τη βαθιά λύπη, να δηλώσω το πόσο έχουμε συγκλονιστεί όλοι από το πρωί με την τρομερή, την τραγική είδηση από τα Τρίκαλα, προσθέτοντας ότι, πιστεύω στον αξιακό κόσμο των περισσοτέρων και στο δικό μου, κύριε Πρόεδρε, το να πας στη δουλειά και να μην επιστρέφεις -είσαι στο καθήκον και να μην επιστρέφεις- είναι ο πιο τραγικός χαμός. Νομίζω συμφωνούμε όλοι σε αυτό, που σημαίνει, για να μη μείνουμε στις ευχές ότι όλοι μας, όλοι ανεξαίρετα, η Κυβέρνηση αλλά και τα κόμματα της Βουλής, πρέπει να κάνουμε κυριολεκτικά ό,τι περνά από το χέρι μας για να απομειώσουμε στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό -θα ήταν ευχή να μπορούσαμε να μηδενίσουμε, αλλά δεν μπορούμε- τέτοια τραγικά γεγονότα σαν αυτό που ζήσαμε σήμερα και με πολύ δραματικό τρόπο. Θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες και καλή δύναμη εύχομαι.
Έρχομαι στο θέμα της ερώτησής μου, κύριε Υπουργέ και να πω ότι την κατέθεσα επίκαιρη την ερώτηση με την οποία ζήτησα πριν δύο μήνες την άποψή σας σε μία πρόταση για να υπάρξει ένα ειδικό μεταβατικό καθεστώς στη συγχώνευση- κατάργηση σχολικών μονάδων στη δυτική Μακεδονία, επικαλούμενος συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους θα μιλήσω στο δεύτερο μέρος της ερώτησής μου, η οποία εδώ και δυο μήνες δεν απαντήθηκε ποτέ.
Επίσης, είχατε αφήσει αναπάντητη την αναφορά μου με την οποία σας ζήτησα ενημέρωση για την επιστολή του δημοτικού συμβουλίου και του δημάρχου Σερβίων για αντίστοιχο θέμα συγχώνευσης σχολικών μονάδων του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης που ζητούσε ακριβώς ό,τι ζητάω κι εγώ με την ερώτησή μου -το Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών δηλαδή- αντίστοιχη αναφορά μου με τις θέσεις του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εορδαίας αυτή τη φορά και νωρίτερα αντίστοιχη αναφορά με τις προτάσεις και διεκδικήσεις της ΕΛΜΕ Κοζάνης και της ομοσπονδίας -της ΟΛΜΕ δηλαδή- για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Όλες αυτές έμειναν αναπάντητες, τέσσερις αναφορές και μία ερώτηση πριν δύο μήνες, κάτι που δεν τιμά ιδιαίτερα ένα Υπουργείο το οποίο -προσέξτε κύριε Υπουργέ- κρατάτε την παιδεία στα χέρια σας. Έχετε ένα ιδιαίτερο βάρος να δείχνετε και να είστε πιο πολύ δημοκρατικοί από τον καθένα, για τον λόγο που ήδη είπα.
Έτσι, λοιπόν, ζήτησα να γίνει επίκαιρη, κύριε Πρόεδρε, και ολοκληρώνω λέγοντας ότι είναι επί πραγματικού, κύριε Υπουργέ, αυτό που σας ρώτησα, δεν είναι κάτι φανταστικό. Μόνο τη φετινή χρονιά με βάση τους προγραμματισμούς πάμε για συγχώνευση στα Γυμνάσια Τρανοβάλτου – Λιβαδερού, συγχωνεύονται δύο και δύο, τέσσερα νηπιαγωγεία στην Κοζάνη γίνονται δύο. Καταργείται το μονοθέσιο στα Αλωνάκια, το μονοθέσιο στην Ποντοκώμη, υποβιβάζεται το σχολείο του Βελβεντού, συγχωνεύονται το μονοθέσιο νηπιαγωγείο Σάρισας και τέσσερα νηπιαγωγεία της Πτολεμαΐδας γίνονται δύο. Συγχώνευση τεσσάρων και υποβιβασμός του πρώτου δημοτικού σχολείου Εορδαίας. Μιλάμε επί πραγματικού, δηλαδή, και όχι επί φανταστικού.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αθανάσιος Μπούρας): Ευχαριστούμε τον κ. Κουκουλόπουλο.
Κύριε Υπουργέ, έχετε τον λόγο για την απάντησή σας.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΛΑΣΗΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού): Κύριε Πρόεδρε, κύριε συνάδελφε και εγώ με τη σειρά μου να εκφράσω τη βαθύτατη θλίψη μου γιατί όταν συμβαίνουν τέτοιες τραγωδίες νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς τα λόγια είναι περιττά. Συλλυπητήρια στους οικείους. Εγώ από την πλευρά μου το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω, είναι την Τετάρτη που έκοβε το πολιτικό μου γραφείο την παραδοσιακή βασιλόπιτα, την ακύρωσα, σαν ελάχιστη ένδειξη σεβασμού σε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους και βέβαια να πω καλή δύναμη στους οικείους τους.
Κύριε Πρόεδρε, κύριε συνάδελφε κατανοώ πλήρως την αγωνία που εκφράζετε και την αγωνία των γονιών και των εκπαιδευτικών και πάνω απ’ όλα των παιδιών της δυτικής Μακεδονίας. Και νομίζω ότι το καταλαβαίνετε και το γνωρίζετε ότι είμαι σε θέση να κατανοήσω ακόμα καλύτερα, καθώς και στον δικό μου τόπο, στην Αρκαδία και συγκεκριμένα στη Μεγαλόπολη, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και εμείς τις επιπτώσεις της απολιγνιτοποίησης, άρα τυγχάνει να σας απαντάει κάποιος ο οποίος βιώνει ακριβώς τις ίδιες συνθήκες.
Θέλω όμως να ξεκαθαρίσω κάτι ουσιώδες. Άλλο η πολιτική της δίκαιης μετάβασης -για την οποία έχουμε πάρει και παίρνουμε συγκεκριμένα μέτρα για τις περιοχές και τη δική σας και τη δική μας- και άλλο η εκπαιδευτική πολιτική.
Η παιδεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να εργαλοποιείται ως μέσο για να διατηρούμε σχολικές μονάδες που η δημογραφική πραγματικότητα έχει καταστήσει παιδαγωγικά αδύναμες.
Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Σε ένα μονοθέσιο ή ολιγοθέσιο σχολείο πόσες ειδικότητες πιστεύετε ότι μπορούν πραγματικά να φτάσουν; Η απάντηση είναι μία. Σχεδόν καμία ειδικότητα. Ένας δάσκαλος καλείται να διδάξει όλα τα γνωστικά αντικείμενα σε όλα τα ηλικιακά επίπεδα, ταυτόχρονα. Στην καλύτερη περίπτωση προστίθεται περιστασιακά ένας εκπαιδευτικός που κάνει αγγλικά ή πληροφορική για λίγες ώρες.
Αντιθέτως, σε μια μεγαλύτερη, κεντρική και πλήρως στελεχωμένη σχολική μονάδα το παιδί από το Τρανόβαλτο ή το Λιβαδερό αποκτά πρόσβαση σε καθηγητή φυσικής αγωγής, σε καθηγητές ξένων γλωσσών -αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά- σε καθηγητή πληροφορικής, καθηγητές μουσικής, εικαστικών, θεατρικής αγωγής, δομές στήριξης, τμήματα ένταξης, ψυχολόγο, κοινωνικό λειτουργό κ.λπ..
Αυτά, κύριε συνάδελφε, δεν είναι πολυτέλειες, είναι αυτονόητα ερεθίσματα που ο συνομήλικος μαθητής στην Κοζάνη ή στην Πτολεμαΐδα τα θεωρεί δεδομένα.
Επομένως, η δική μας αντίληψη για τη ρήτρα δίκαιης μετάβασης στην εκπαίδευση είναι ξεκάθαρη. Δίκαιο είναι το παιδί στη δυτική Μακεδονία -όπως και στη Μεγαλόπολη σε εμάς- να έχει την ίδια ποιότητα εκπαίδευσης με το παιδί στην Αθήνα. Όχι απλώς ένα ανοιχτό κτίριο με λιγοστούς μαθητές μέσα. Θα συνεχίσω και στη δευτερολογία μου, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αθανάσιος Μπούρας): Ευχαριστούμε, κύριε Υπουργέ.
Ορίστε, κύριε Κουκουλόπουλε, έχετε τον λόγο, για τη δευτερολογία σας.
ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Υπουργέ, μας διευκολύνει το γεγονός ότι γνωρίζετε άριστα- λόγω Μεγαλόπολης- το ζήτημα της μετάβασης, προσέξτε όμως μια ιδιαιτερότητα που έχει η δυτική Μακεδονία. Εκεί έχει στερηθεί με τρόπο απόλυτο, το πολυτιμότερο αγαθό για τον άνθρωπο και ο σημαντικότερος παράγοντας για την ανάπτυξη, ο χρόνος.
Είναι μεγάλη -τεράστια- η συμμετοχή στο τοπικό ΑΕΠ, μιας τεράστιας περιοχής, -πολύ μεγαλύτερης από τη Μεγαλόπολη- του λιγνίτη, το οποίο αφαιρείται βιαίως και παράλληλα -αυτό δεν το χρεώνω στην Κυβέρνηση- κλείνουμε σε ένα μήνα τέσσερα χρόνια από τη βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, που προκάλεσε μία άλλη κρίση στον άξονα Σιάτιστα -Καστοριά.
Έχουμε, λοιπόν, από την άλλη, μια τρομερά μεγάλη καθυστέρηση διαφόρων πρωτοβουλιών, είτε δημοσίων υποδομών, είτε ιδιωτικών επενδύσεων- κάτι που δεν ισχύει ιδιαίτερα στην πατρίδα σας -όπου κάτι κινείται και με τις φαρμακοβιομηχανίες όπως καλύτερα από εμένα γνωρίζετε- και κοιτάξτε ποια είναι η κατάσταση, προσέξτε. Τι διεκδικούμε, καταλαβαίνετε.
Εγώ λέω -και αυτό έχει τη σύμφωνη γνώμη, όλων των φορέων των εκπαιδευτικών και όλων των στελεχών της εκπαίδευσης και γονέων και κηδεμόνων, εννοείται, να σταματήσει κάθε νέα κατάργηση, συγχώνευση, υποβιβασμός σχολείου στη δυτική Μακεδονία, για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Να εφαρμοστεί, δηλαδή, βάση ρήτρας δίκαιης μετάβασης ένα κατ’ εξαίρεση ειδικό μεταβατικό πλαίσιο, ώστε τα υφιστάμενα σχολεία, αφενός μεν να διατηρηθούν, αφετέρου να ενισχυθούν κατά προτεραιότητα σε εκπαιδευτικό προσωπικό και σε υλικοτεχνικές υποδομές ως ύστατο οχυρό στα χωριά που φθίνουν.
Προσέξτε! Το Υπουργείο σας -το θέσατε πολύ καλά, δε διαφωνώ- διαχειρίζεται συνέπειες και προσπαθεί να διασφαλίζει εκπαίδευση -συμφωνούμε σε αυτό, δεν θα αντιδικήσω σε αυτό.
Εδώ τι λέμε, όμως; Προσέξτε να δείτε. Δώστε χρόνο στην περιοχή. Έτσι θα τελειώσω κιόλας, για να σας μείνει, κύριε Υπουργέ. Προσέξτε. Εστιάζω σε μια περιοχή, σε ένα παράδειγμα, για να γίνω κατανοητός.
Η Δυτική Μακεδονία έχει το θλιβερό πρωτείο της δημογραφικής συρρίκνωσης, βάσει ΕΛΣΤΑΤ -απογραφή 2021-, είναι η περιφέρεια με τη μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού και μάλιστα ελάχιστα αποτυπώνει τη σημερινή πραγματικότητα, διότι έχουν προχωρήσει τα χρόνια που αφαιρούνται χιλιάδες θέσεις εργασίας και σήμερα τα πράγματα είναι τραγικά δημογραφικά και αυτό εμφανίζεται πρώτα απ’ όλα στα σχολεία.
Αποτέλεσμα εσείς διαχειρίζεστε, δεν θα διαφωνήσω, το ξαναλέω. Προσέξτε, όμως. Αυτή τη στιγμή στο Βόιο πρόκειται, με βάση τα οριζόντια κριτήρια που έχουν αθώο κίνητρο -δεν θα το αμφισβητήσω, τρίτη φορά το τονίζω-, να πάμε μετά σε ενδεχόμενη συγχώνευση σχολείων μεταξύ των γυμνασίων Τσοτυλίου Νεάπολης. Είναι μη διαχειρίσιμο το ζήτημα.
Την ίδια ώρα, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη πριν τις γιορτές, μετά από έναν αγώνα στον οποίο συνδράμαμε κι εμείς κι εγώ ως Βουλευτής αντιπολίτευσης πάρα πολύ από την πλευρά μας στο πλευρό της αυτοδιοίκησης, ξεκινάει σωφρονιστικό κατάστημα με εκατοντάδες θέσεις εργασίας σε έναν ορίζοντα δύο-δυόμισι ετών. Για συνεννοηθείτε λιγάκι με το Υπουργείο. Ανατρέπονται δηλαδή προς θετική κατεύθυνση όλα τα δημογραφικά δεδομένα. Ε, να μην κλείσουν τα σχολεία.
Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά τέτοια παραδείγματα για επενδύσεις δημόσιες ή ιδιωτικές που έχουν καθυστερήσει και δίνουν ακόμη αιτιολογική βάση σε αυτό που σας λέω. Είναι επί πραγματικού η πρόθεση, δεν είναι επί φανταστικού. Γι’ αυτό σας είπα αυτό το παράδειγμα. Πώς θα αντιμετωπίσετε αύριο, αν έρθει πρόταση συγχώνευσης του Τσοτυλίου Νεάπολης; Για πείτε μου.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αθανάσιος Μπούρας): Ευχαριστούμε τον κ. Κουκουλόπουλο.
Κύριε Υπουργέ, έχετε τον λόγο για τη δευτερολογία σας.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΛΑΣΗΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού): Κύριε συνάδελφε, απλά μια επισήμανση. Οι φαρμακοβιομηχανίες που ανήκουν στην Τρίπολη δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα της δίκαιης μετάβασης. Είναι ανεξάρτητες επενδύσεις, οι οποίες προχωράνε λόγω του αναπτυξιακού φαρμακευτικού clawback, ένα επιπλέον κίνητρο που έχει δώσει η Κυβέρνηση στον χώρο του φαρμάκου και μπορούν να ανοίξουν οι φαρμακοβιομηχανίες, με αυτά τα δεδομένα, οπουδήποτε στην Ελλάδα. Γίνονται επενδύσεις απ’ ό,τι ξέρω και στη Θεσσαλονίκη και στο υπόλοιπο της Αττικής. Άρα δεν έχει σχέση με αυτό.
Όσον αφορά τη δημοσιονομική συρρίκνωση, καταλαβαίνετε ότι είναι κάτι το οποίο δεν αφορά μόνο την Κοζάνη. Και στα δικά μου χωριά, άμα έρθετε κάτω στην Αρκαδία, το ίδιο γίνεται.
Γι’ αυτόν τον λόγο εμείς αυτό που λέμε -και το τόνισα και προηγουμένως και το ξανατονίζω- είναι ότι για εμάς μεγάλη σημασία έχει το παιδί. Όταν χτες με βρήκαν κάτοικοι από το χωριό Καρύταινα -και αναφέρω ένα πολύ γνωστό χωριό, με μεγάλη ιστορία- και σου λένε: «Να κρατήσουμε, Υπουργέ, το σχολείο», «πόσα παιδιά είναι;», «είναι ένα», ε, δεν γίνεται.
Καταλαβαίνετε ότι για το παιδί, για την κοινωνικοποίησή του, αυτό είναι λάθος. Καλύτερα να πάει 10 χιλιόμετρα δίπλα, στη Μεγαλόπολη, για να μπορεί να είναι με άλλα παιδιά, να έχει τη σωστή παιδεία, τη σωστή εκπαίδευση. Είναι καλύτερο για το ίδιο το παιδί. Μακάρι με έναν μαγικό τρόπο το ένα παιδί να γινόντουσαν δέκα και να μπορούσαμε εκεί να έχουμε κανονική σχολική μονάδα. Δεν γίνεται.
Όμως, επειδή τώρα η συζήτηση, κύριε συνάδελφε, αφορά και πραγματικούς τόπους και πραγματικά παιδιά και αναφέρετε εσείς το γυμνάσιο του Τρανοβάλτου και το γυμνάσιο Λιβαδερού, οι σχολικές μεταβολές να σας πω ότι αποτελούν μια δυναμική διαδικασία, που προβλέπεται από τον ν.1566/1985 και βασίζεται βέβαια στις εισηγήσεις που κάνουν οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, οι οποίες λαμβάνουν σαφώς υπόψη τις τοπικές συνθήκες και τη βιωσιμότητα των τμημάτων.
Εν προκειμένω, η Περιφερειακή Διεύθυνση Δυτικής Μακεδονίας έχει επισημάνει με υπευθυνότητα τις ιδιαίτερες συνθήκες μετακίνησης στο ορεινό οδικό δίκτυο και τους κινδύνους κατά τους χειμερινούς μήνες. Αυτές τις παρατηρήσεις σαφώς και τις λαμβάνουμε υπόψη. Όμως, θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Η πραγματική ανισότητα είναι να ζητάμε ένα παιδί να αρκεστεί σε μια εκπαίδευση, όπως είπα πριν, χωρίς ειδικότητες, χωρίς δομές στήριξης, χωρίς ερεθίσματα.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει προειδοποιητικά το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Υφυπουργού)
Τώρα, όσον αφορά -και θέλω να είμαι σαφής- τι έχει γίνει στη Δυτική Μακεδονία τα τελευταία χρόνια -γιατί έχουν δοθεί πραγματικά σημαντικοί πόροι για τις σχολικές υποδομές-, να πούμε ότι για το 2025 δόθηκαν πάνω από 700.000 ευρώ μόνο για υποδομές στα σχολεία εκεί, μέσω του ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ ΙΙ κοντά στο 1,5 εκατομμύριο για επισκευές σχολικών μονάδων, 8,5 εκατομμύρια για αναπτυξιακά έργα, 870.000 για πυροπροστασία, 617.000 για ράμπες και υποδομές ΑμΕΑ, μέσω του «Αντώνης Τρίτσης» έργα 1,3 εκατομμυρίων στον Δήμο Γρεβενών.
Το ίδιο ισχύει και στο ανθρώπινο δυναμικό. Στη Δυτική Μακεδονία, κύριε συνάδελφε, από το 2020 μέχρι σήμερα έχουμε διακόσιους εβδομήντα εννέα μόνιμους εκπαιδευτικούς στην πρωτοβάθμια και τετρακόσιους δέκα μόνιμους στη δευτεροβάθμια. Πρέπει να πούμε ότι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση έγιναν εκατόν εξήντα τέσσερις προσλήψεις αναπληρωτών, εκατόν πενήντα πέντε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δέκα προσλήψεις εκπαιδευτικών ΠΕ και ΤΕ στα μουσικά σχολεία.
Και, να μη μακρηγορήσω, να πω πως πραγματικά γι’ αυτόν τον λόγο και δεν υπάρχουν κενά στα σχολεία, γιατί προσπαθούμε και έγκαιρα προσλαμβάνουμε και μόνιμους, πενήντα χιλιάδες τα τελευταία πέντε χρόνια σε όλη την Ελλάδα, και αναπληρωτές, όπου έχουν κενά.
Επομένως, να μην μπερδεύουμε τη δίκαιη μετάβαση στην παιδεία με τη δίκαιη μετάβαση λόγω του λιγνίτη. Εμάς μας ενδιαφέρει και στο Τρανόβαλτο και στο Λιβαδερό να υπάρχει πρόσβαση σε πλήρη και…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αθανάσιος Μπούρας): Ευχαριστούμε, κύριε Υπουργέ. Ολοκληρώσατε.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Μήπως έχετε κλήσεις που αγνοείτε; Πώς να τις ελέγξετε online
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
