Το πρόβλημα της σχολικής στέγης απασχολεί εδώ και χρόνια το κίνημα γονιών και εκπαιδευτικών, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό σχολικών υποδομών είναι παλαιωμένο, ασυντήρητο και ανεπαρκές.
Η κυβέρνηση, μεταφέροντας την ευθύνη στους δήμους χωρίς την απαιτούμενη κρατική χρηματοδότηση, επιχειρεί να δείξει ότι «κάνει έργο» μέσω του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου», το οποίο όμως καλύπτει μόλις το 3% των σχολείων πανελλαδικά και στηρίζεται σε χορηγίες τραπεζών.
Η Προσχολική Αγωγή στο επίκεντρο της κρίσης
Ο πιο «ασθενής κρίκος» της σχολικής στέγης είναι η Προσχολική Αγωγή, με εκατοντάδες νηπιαγωγεία να στεγάζονται σε κοντέινερ.
Η δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή θεσμοθετήθηκε το 2018, χωρίς επιπλέον χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα πολλά νηπιαγωγεία να λειτουργούν σε ανεπαρκή ή προσωρινά κτίρια.
Αν και οι προκάτ αίθουσες προβλέπονταν ως προσωρινή λύση, έξι χρόνια μετά αποτελούν μόνιμη πραγματικότητα για χιλιάδες παιδιά. Πολλές από αυτές είναι ακατάλληλες, με υγρασία, έλλειψη αερισμού και έντονες οσμές πλαστικού.
Πάνω από 500 αίθουσες νηπιαγωγείων σε κοντέινερ
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΔΟΕ), καταγράφηκαν πάνω από 500 αίθουσες νηπιαγωγείων που λειτουργούν σε κοντέινερ. Παράλληλα, υπάρχουν εκατοντάδες αιτήματα για μεταστέγαση και ακατάλληλα νοικιασμένα κτίρια που χρησιμοποιούνται ως σχολικές αίθουσες.
Ενδεικτικά στοιχεία ανά περιοχή
Αττική: 36 κοντέινερ στον Δήμο Αχαρνών, 21 στον Διόνυσο, 22 στον Ωρωπό, 28 στην Αθήνα, 9 στην Καισαριανή, 8 στον Πειραιά, 9 στη Γλυφάδα, 6 στη Νέα Σμύρνη και δεκάδες ακόμη σε άλλους δήμους.
Κρήτη (Ηράκλειο): 84 κοντέινερ, εκ των οποίων 47 στον Δήμο Ηρακλείου. Το 45% των νηπιαγωγείων στεγάζεται σε μισθωμένα, ακατάλληλα κτίρια.
Πάτρα: 22 αίθουσες κοντέινερ και 30 νηπιαγωγεία σε ενοικιαζόμενους χώρους.
Θεσσαλονίκη: 15 κοντέινερ και αίθουσες τύπου kibo.
Άλλες περιοχές: Λάρισα (4), Ξάνθη (4), Ροδόπη (13+), Σέρρες (10+), Λήμνος (4), Σάμος (5), Κως & Νίσυρος (18), Ρόδος (12), Χαλκίδα (17 «τσίγκινες» αίθουσες).
Ένα χρόνιο πρόβλημα που παραμένει
Έξι χρόνια μετά την εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής αγωγής, τα νήπια εξακολουθούν να φοιτούν σε κοντέινερ και προσωρινές κατασκευές, ενώ οι δήμοι καλούνται να συντηρήσουν τις υποδομές με ελάχιστους πόρους και ανεπαρκές προσωπικό.
Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει τη διαχρονική απουσία κρατικού σχεδιασμού και τη μετακύλιση της ευθύνης στις τοπικές αρχές, αφήνοντας χιλιάδες παιδιά χωρίς ασφαλή και αξιοπρεπή σχολική στέγη.
Συντάκτρια άρθρου: Ευαγγελία Ασημακοπούλου
