Δύο μαθήτριες του 2ου Γενικού Λυκείου Νεάπολης Θεσσαλονίκης υψώνουν τη δική τους ποιητική φωνή και φωνάζουν το δικό τους ΟΧΙ απέναντι στον επίδοξο κατακτητή.
Το ελληνικό ΟΧΙ
Μονάχα μια φράση θα επικροτώ,
το ΟΧΙ του θανάτου που ήταν ελληνικό.
Κι αν μας πίκρανε πολύ
του πολέμου η ιαχή,
για τα παιδιά που φύγανε στα ξένα
και κοιτάνε μόνο τα βουνά τα χιονισμένα,
και μείναν έρημα τα σχολειά,
στου φόβου την σκοτεινιά,
να παρακαλούν τα παιδιά
να φύγουν, να κρυφτούνε μακριά.
Τα πιστόλια κατεβάστε,
τα παιδιά δεν τα λυπάστε;
Μονάχα αυτό όμως να θυμάστε⸱
του πολέμου η οργή και στο σπίτι σας θα ΄ρθει.
Κατερίνα Κουρδουνάκη
Μαθήτρια Α΄ Λυκείου
του 2ου Γενικού Λυκείου Νεάπολης
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40
Σε βουνά και σε φαράγγια
μες στου χειμώνα τον χιονιά,
πολεμήσαν οι Έλληνες φαντάροι
με θάρρος, πίστη και γενναία καρδιά.
Δεν είχαν δύναμη ούτε πλούτη
μα είχαν ένα σπουδαίο ιδανικό,
να μείνει η χώρα μας λεύτερη
με το κεφάλι πάντα ορθό.
Με το ΟΧΙ τους στα χείλη
και με βλέμμα καθαρό,
βγήκαν όλοι σαν αδέλφια
στον αγώνα αυτόν τον ιερό.
Ο φαντάρος, ο δάσκαλος, ο αγρότης,
η μάνα με το μικρό παιδί,
όλοι μαζί αγωνιστήκαν
σαν μια γροθιά, φωνή, ψυχή.
Με μια χλαίνη, παγούρι και σταυρό
κι ελπίδα μες στα στήθη,
έγραψε ο λαός μας ενωμένος, δυνατός,
με αίμα, δάκρυα και τιμή το έπος το λαμπρό.
Σκύβει η Ιστορία το κεφάλι με σεβασμό
να δει πώς γίνεται το αδύνατο, δυνατό.
Μες στου πολέμου τη σιωπηλή αντάρα,
γεννήθηκε θάρρος, δόξα και κατάρα.
Μας δείχνουν πως η λευτεριά
δεν είναι μοναχά μια λέξη,
μα πράξη είναι συλλογική
που θέλει ψυχή ν 'αντέξει.
Και κάθε Οκτώβρη θυμόμαστε
με σεβασμό, ευλάβεια και τιμή,
πως ο λαός ενωμένος
φέρνει πάντα την αυγή.
Διότι το φως νικά το σκοτάδι
όταν οι καρδιές χτυπούν μαζί
Μαρία Σαμαρά
Μαθήτρια Α΄ Λυκείου
του 2ου Γενικού Λυκείου Νεάπολης
