Παραθέτω τον ακόλουθο μύθο του Αισώπου: «Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΝΑΚΙ: Μια φορά ο λύκος έβαλε στο μάτι ένα αρνάκι, που το είδε να πίνει νερό στην όχθη του ποταμού.
Ήθελε βέβαια να το καταβροχθίσει, και έψαχνε κάποια εύλογη πρόφαση για αυτό. Μια και δυο, λοιπόν, πήγε στάθηκε στην όχθη, λίγο πιο πάνω από το ζώο, και του έκανε παράπονα, ότι τάχα λερώνει τα νερά και δεν τον αφήνει να πιει ο ίδιος.
Το αρνάκι όμως δικαιολογήθηκε ότι ίσα-ίσα που αγγίζει το νερό με τις άκρες των χειλιών του. «Εξάλλου», συμπλήρωσε, «εγώ στέκομαι και πίνω πιο κάτω από σένα, έτσι όπως είναι η φορά του ρεύματος. Πώς είναι δυνατόν να ανακατώνω τα νερά σε προηγούμενο σημείο του ποταμού;».
Συνεπώς, το πρώτο πρόσχημα του λύκου πήγε στράφι, και αυτός αναγκάστηκε να βρει άλλη κατηγορία: «Καλά, όμως εσύ πέρυσι μου έβρισες τον πατέρα». Το καημένο το αρνάκι αποκρίθηκε τότε ότι πέρυσι τέτοιον καιρό δεν είχε καν γεννηθεί. Στο τέλος, λοιπόν ο λύκος ούρλιαξε: «Δεν μου λες, επειδή εσύ μπορείς και ξεφουρνίζεις τις δικαιολογίες με τη σέσουλα, εγώ θα πρέπει να χάσω το φαΐ μου;».
Το δίδαγμα του μύθου
Αν κάποιος είναι αποφασισμένος να πράξει το κακό, όσο καλά και να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, δεν πρόκειται να δώσει σημασία.»
Και η προσωπική μου συμβολή: μύθους του Αισώπου πρωτοδιδαχθήκαμε συστηματικά στο Νηπιαγωγείο. Διδαχές ανεκτίμητες.
Αναλογίζομαι ότι η μέχρι τώρα πορεία ζωής μού προσέφερε και μού προσέθεσε, απλώς και μόνον, ένα «λούστρο γνώσης».
Υποστηρίζω πλέον, δανειζόμενος τη φράση από το ομότιτλο βιβλίο του Fulghum Robert, ότι «όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο».
Αντιγράφω, από το οπισθόφυλλο του βιβλίου, τα εξής ωφέλιμα και για όσους ασκούν δίωξη ή καλούνται να καταγνώσουν ή μη πειθαρχική ποινή: «Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο… Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα: … Να παίζεις τίμια… Να λες συγγνώμη… Να κοκκινίζεις…».
Βασίλης Γεωρ. Παπαδόπουλος,
πρώην δικηγόρος παρ' Εφέταις, M.Ed.
