Αναπληρωτές που έφυγαν με μια τσάντα και έδωσαν τον μισό μισθό τους σε εισιτήρια. Ο άλλος μισός μισθός θα πάει σε ενοίκιο σπιτιού στο οποίο δεν ξέρει αν θα ξαναπάει. Ντόπιοι εκπαιδευτικοί που βλέπουν τον τόπο τους να καταρρέει, την ζωή τους να έρχεται πάνω κάτω.
Δύο εβδομάδες αβεβαιότητας και την πιθανότητα αυτή η αβεβαιότητα να κρατήσει μήνες. Σχολεία που μάλλον δεν θα ανοίξουν και αν ανοίξουν θα έχουν να αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα πάσης φύσεως.
Προσωπικά δεν είμαι ενάντια στην τηλεκπαίδευση όταν αυτή είναι εφικτή. Είναι; Στον κόβιντ ξέραμε ποια ήταν τα πρακτικά προβλήματα και λίγο πολύ ήταν τα ίδια σε όλη την Ελλάδα. Έλλειψη internet και τάμπλετ.
Τώρα δεν ξέρουμε τίποτα. Για την ακρίβεια δεν ξέρουμε αν τα παιδιά είναι σε ασφαλές κτίριο όσο τους κάνουμε μάθημα, δεν ξέρουμε αν οι γονείς είναι κοντά σε περίπτωση που γίνει σεισμός και πρέπει να μπουν κάτω από το τραπέζι του σαλονιού.
Θα ήθελα το Υπουργείο να με είχε εκπαιδεύσει με άσκηση σεισμού και άσκηση υποκριτικής σε τηλεκπαίδευση πριν με υποχρεώσει να κάνω -ψύχραιμο μάθημα- από το κινητό μου στον δρόμο. Καλό μάθημα συνάδελφοι.
*Η Λεία Μπίνζερ είναι εικαστικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, Σαντορίνη
