Για δυο παιδιά που έφυγαν από ένα βομβαρδισμένο τοπίο, πέρασαν τη θάλασσα πάνω σε ένα καρυδότσουφλο και έφτασαν στο νησί. Τα έβαλαν σε συρματοπλέγματα, σε πλαστικά ορθογώνια κουτιά και τα άφησαν να κοιτάνε τη θάλασσα πίσω από τα σύρματα.
Δυο παιδιά από το βομβαρδισμένο τοπίο. Δυο παιδιά που πέρασαν τη θάλασσα πάνω σε ένα καρυδότσουφλο. Δυο παιδιά.
Βάλανε τσάντες και ήρθανε στο σχολείο μας. Στην τάξη μου. Διψασμένα για γνώση, έγραφαν με ζήλο. Πάντα διαβασμένα και τακτικά. Πετούσαν στα μαθηματικά. Πάσχιζαν να προφέρουν τις λέξεις σωστά. Πάντα με χαμόγελο και πείραγμα.
Δυο παιδιά από το βομβαρδισμένο τοπίο.
Συχνά, το κολατσιό τους ένα μανταρίνι και ένα μήλο. Ποτέ δε ζήτησαν κάτι παραπάνω. Τακτοποιούσαν τα στιλό μου και μετά έφευγαν.
Ζητούσαν να μένουν στην τάξη μου ακόμα και στα διαλείμματα. Ποτέ δεν ενσωματώθηκαν με τα υπόλοιπα παιδιά που είχαν την αγκαλιά τους ανοιχτή, αλλά δυσκολεύονταν να μιλήσουν τη γλώσσα τους.
Μια μέρα τους είπαν να μαζέψουν όσα πράγματα είχαν και να φύγουν για την Αθήνα. Τα παιδιά βγήκαν από το συρματόπλεγμα και αντίκρυσαν την ανοιχτή θάλασσα με απλωμένο το στήθος, με ορθωμένο κορμί.
Μπήκαν στο πλοίο με τα φορτηγά, με χαμόγελο. Πατούσαν στο ατσάλινο πάτωμα του πλοίου χωρίς να φοβούνται. Είχαν αφήσει πίσω τους το καρυδότσουφλο, τα σύρματα, το βομβαρδισμένο τοπίο!
Φαρντίν και Ναζίλα, θα έχετε ευτυχία, γιατί ξέρετε να τη φτιάχνετε από το μηδέν!
Με αγάπη,
η κυρία Μαρία!
* Μαρία Μακράκη, Εκπαιδευτικός
