Με την έκδοση των αποτελεσμάτων στη Νεοελληνική Γλώσσα ξαναέρχεται προς συζήτηση μια σειρά θεμάτων, όπως τι διδάσκουμε, τι ζητάμε, ποιοι ευθύνονται για την αποτυχία κτλ. Μερικές πρώτες σκέψεις μου ακολουθούν.
α) Αν αποστηθίζεις όγκους κειμένων προκειμένου να συνθέσεις έτοιμη τροφή, δεν έχεις καμιά τύχη. Αν ανέχεσαι ένα φιλόλογο που σου επιβάλλει την αποστήθιση, είσαι ή ανόητος ή αδιάφορος. Για εκείνον δε θα πω τίποτε.
β) Αν δεν χρησιμοποιείς το μυαλό σου (κριτική ικανότητα το λένε), με μια μικρή αλλαγή στη διατύπωση του θέματος αποτυγχάνεις παταγωδώς. Αυτή είναι η φετινή περίπτωση.
γ) Αν δεν έχεις αγαπήσει το διάβασμα και δεν το έχεις καθημερινή σου ασχολία, θα κινηθείς -δίκαια- σε μέτριους βαθμούς.
δ) Αν νομίζεις πως χωρίς μεγάλη προσπάθεια και πολύ κόπο θα πετύχεις, μάλλον είσαι αφελής.
Πολλά μπορεί κανείς ακόμη να συμπληρώσει αλλά θα προσθέσω μόνο ένα τελευταίο. Οι διδάσκοντες το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας θα χρειαστεί να αλλάξουν όλη τη νοοτροπία και την πνευματική ατμόσφαιρα του μαθητή, για να δουν αποτελέσματα. Κι αν δε δουν ικανοποιητικά αποτελέσματα, θα έχουν τουλάχιστον αφυπνίσει ένα αλλοτριωμένο παιδί. Δεν είναι καθόλου λίγο. Ίσως είναι το σημαντικότερο έργο ενός δασκάλου.
