“Επίσης, οι φράουλες στην Ηλεία, ο «κόκκινος χρυσός» της Μανωλάδας και της Βάρδας, κρύβει ανθρώπους πρωτοπόρους και αναπτύχθηκε εκτατικά. Υπήρξαν ειδικές καλλιεργητικές πρακτικές, αλλά οργανώθηκαν συλλογικά και οι παραγωγοί. Επενδύθηκαν μεν χρήματα, αλλά οργανώθηκαν και οι παραγωγοί σε ομάδα.”

 

Έτσι μιλούσε πριν λίγο καιρό ο τότε πρωθυπουργός για τους τσιφλικάδες της Μανωλάδας. Μια φωτογραφία της “ομάδας” στην οποία οργανώθηκαν θα ήταν αυτή.

 

 

“Όλα αυτά, βεβαίως, δεν μπορούν να γίνουν μόνο με νόμους. Στην Ελλάδα, έχουμε πολλούς νόμους. Έχουμε κάνει το νόμο εργαλείο – υποτίθεται – για να λύσει όλα τα προβλήματα. Είναι λάθος αυτή η αντίληψη. Χρειάζεται, θα έλεγα, μία από-«νομικοποίηση» της οικονομίας μας.

 

Αυτό που χρειάζεται είναι η συμμετοχή όλων. Σαράντα – πενήντα, πόσοι είμαστε στην Κυβέρνηση, δεν θα μπορέσουμε μόνοι μας να φτιάξουμε αυτή την καινούργια Ελλάδα. Εμείς θα κάνουμε αυτό που πρέπει, αλλά χρειάζεται η συμμετοχή όλων.”

 

Και το αποφάσισαν οι παραγωγοί και είπαν να συμμετάσχουν ενεργά και να πυροβολήσουν όλοι από μια σφαίρα σε κάποιο κολασμένο Μπαγκλαντεσιανό που έχει το θράσος να ζητά τα δεδουλευμένα του…

 

Το ξέρουν και το ξέρουμε. Το έγκλημα της Μανωλάδας δεν είναι απλά ένα ακραίο περιστατικό στυγνών δολοφόνων, απομειναριών του παρελθόντος. Είναι τα εγκλήματα των “καινοτόμων” των κυβερνήσεων και της τρόικα, έρχονται από το μέλλον που μας ετοιμάζουν.  Η “ανάπτυξη” του Σαμαρά, του Δένδια και των Ευρωτροϊκανών  δεν είναι manageriλίκια και σύμβουλοι ΕΣΠΑ, δεν είναι φούσκες ακινήτων και ομόλογα. Είναι Μανωλάδες, είναι τσιφλικάδες και στρατοί δολοφόνων, είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης, είναι αίμα, είναι φασισμός..