Ο Αμερικανός πρόεδρος προειδοποίησε ότι χώρες που συνεχίζουν να προσφέρουν οικονομική ή εμπορική στήριξη στο Ιράν θα βρεθούν αντιμέτωπες με βαριές οικονομικές συνέπειες. Η Ουάσινγκτον επιχειρεί έτσι να περιορίσει όχι μόνο τις άμεσες συναλλαγές με την Τεχεράνη, αλλά και τα δίκτυα μέσω των οποίων το Ιράν εξακολουθεί να εμπορεύεται πετρέλαιο και άλλα προϊόντα παρά τις πολυετείς κυρώσεις.
Η αμερικανική πλευρά παρουσιάζει τη νέα εκστρατεία πίεσης ως μια άνευ προηγουμένου οικονομική επιχείρηση. Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ δήλωσε ότι η Ουάσινγκτον σχεδιάζει τις αυστηρότερες κυρώσεις που έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα στο Ιράν, καλώντας παράλληλα και άλλες μεγάλες οικονομίες, μεταξύ των οποίων την Κίνα, να συνεργαστούν.
Αραγτσί: «Ακόμη μία αποτυχημένη πολιτική»
Η απάντηση της Τεχεράνης ήταν άμεση. Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί υποστήριξε ότι η νέα αμερικανική εκστρατεία αποτελεί συνέχεια μιας πολιτικής που, κατά την άποψή του, έχει ήδη αποτύχει.
Παράλληλα, συνέδεσε την επιθετική ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ με τα εσωτερικά οικονομικά προβλήματα των ΗΠΑ, κάνοντας λόγο για προσπάθεια αποπροσανατολισμού από το αυξανόμενο δημόσιο χρέος και το κόστος εξυπηρέτησής του. Ο Αραγτσί υποστήριξε ακόμη ότι η νέα πίεση δεν πρόκειται να οδηγήσει την Τεχεράνη σε υποχώρηση, αλλά αντίθετα θα ενισχύσει την αντιπαράθεση με την Ουάσινγκτον.
Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι επιχειρούν να πλήξουν την οικονομική καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών και παρουσιάζει τις νέες κυρώσεις ως επίθεση στην εθνική κυριαρχία της χώρας. Πρόκειται, πάντως, για τους χαρακτηρισμούς και τη νομικοπολιτική θέση της Τεχεράνης και όχι για ανεξάρτητη διεθνή δικαστική κρίση περί «εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας».
Το μεγάλο στοίχημα της Ουάσινγκτον
Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο η νέα στρατηγική μπορεί πράγματι να απομονώσει οικονομικά το Ιράν. Η χώρα βρίσκεται υπό αμερικανικές κυρώσεις εδώ και δεκαετίες και έχει δημιουργήσει εναλλακτικά εμπορικά δίκτυα με χώρες της περιοχής αλλά και με μεγάλους εταίρους.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η στάση της Κίνας, που παραμένει ο σημαντικότερος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου. Παράλληλα, εμπορικές σχέσεις με την Τεχεράνη διατηρούν, σε διαφορετική κλίμακα, χώρες όπως η Τουρκία, το Ιράκ, το Ομάν και το Πακιστάν. Αυτό σημαίνει ότι η επιτυχία της αμερικανικής στρατηγικής θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το εάν η Ουάσινγκτον θα καταφέρει να επιβάλει περιορισμούς και σε τρίτες χώρες που συνεχίζουν να συναλλάσσονται με το Ιράν.
Η νέα σύγκρουση δεν αφορά όμως μόνο την Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον. Οι αγορές παρακολουθούν στενά κάθε κλιμάκωση, καθώς οποιαδήποτε διαταραχή στις ενεργειακές ροές της περιοχής μπορεί να επηρεάσει τις διεθνείς τιμές πετρελαίου και, τελικά, τις οικονομίες πολύ μακριά από τη Μέση Ανατολή.
Η αντιπαράθεση, επομένως, περνά πλέον ακόμη πιο έντονα από το στρατιωτικό στο οικονομικό πεδίο. Η Ουάσινγκτον ποντάρει στην ασφυκτική πίεση, ενώ η Τεχεράνη επιμένει ότι έχει μάθει να επιβιώνει κάτω από κυρώσεις. Το ποια από τις δύο στρατηγικές θα αντέξει περισσότερο είναι το επόμενο μεγάλο τεστ στη σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν.
