Η εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει ζωές, ανεξάρτητα από την ηλικία ή τις δυσκολίες που συναντά κανείς στον δρόμο του. Αυτό αποδεικνύει η ιστορία μιας μητέρας και της κόρης της από τα Χανιά, οι οποίες μοιράστηκαν την ίδια διαδρομή στα θρανία και κατάφεραν να αποφοιτήσουν μαζί από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, έχοντας προηγουμένως περάσει από το Δημόσιο ΙΕΚ και το Εσπερινό ΕΠΑΛ.
Η Ευτυχία Μπολιεράκη και η κόρη της, Αργυρή Σπινθουράκη, δεν περιορίστηκαν στις αρχικές εκπαιδευτικές τους επιλογές. Με οδηγό την αγάπη τους για τον πολιτισμό και τον τουρισμό, αλλά και την επιθυμία για επαγγελμακή εξέλιξη, αποφάσισαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, αποδεικνύοντας ότι η διά βίου μάθηση αποτελεί πραγματική ευκαιρία για προσωπική και επαγγελματική ανάπτυξη.
Σύμφωνα με το zarpanews.gr, το κοινό τους εκπαιδευτικό ταξίδι ξεκίνησε το 2013, όταν η κόρη ολοκλήρωσε το Λύκειο και οι δύο επέλεξαν να φοιτήσουν μαζί στο Δημόσιο ΙΕΚ Χανίων, αρχικά στην ειδικότητα των Τουριστικών Επιχειρήσεων και στη συνέχεια στην ειδικότητα Φυλάκων Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων. Αργότερα συνέχισαν στο Εσπερινό ΕΠΑΛ Χανίων, στον τομέα Οικονομίας και Διοίκησης, αποφασίζοντας να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους και στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Η προσπάθειά τους απέδωσε καρπούς, καθώς εισήχθησαν στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η πανδημία διευκόλυνε προσωρινά τη φοίτησή τους μέσω της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Ωστόσο, όταν επανήλθαν τα δια ζώσης μαθήματα, οι οικογενειακές υποχρεώσεις δεν τους επέτρεπαν να μετακινηθούν μόνιμα στην Αθήνα.
Μετά από αίτηση μετεγγραφής, συνέχισαν τις σπουδές τους στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, από όπου αποφοίτησαν πρόσφατα, ολοκληρώνοντας με επιτυχία μια απαιτητική αλλά ιδιαίτερα δημιουργική διαδρομή.
Η καθημερινότητα δεν ήταν εύκολη. Η Ευτυχία Μπολιεράκη έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στις σπουδές, την εργασία και τις αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις, καθώς είναι μητέρα τριών παιδιών, ενώ η κόρη της παράλληλα μεγάλωνε τη δική της οικογένεια.
Παρά τις δυσκολίες, η μία αποτέλεσε στήριγμα για την άλλη. Όπως περιγράφουν, η αλληλοενθάρρυνση ήταν εκείνη που τους έδωσε τη δύναμη να συνεχίσουν μέχρι την ολοκλήρωση των σπουδών τους.
Η ίδια η μητέρα χαρακτήρισε την κοινή αυτή εμπειρία «υπέροχη», επισημαίνοντας ότι, παρά τις επιφυλάξεις που εξέφρασαν ορισμένοι για το γεγονός ότι μητέρα και κόρη φοιτούσαν μαζί, εκείνες αντιμετώπισαν τη μαθησιακή τους πορεία ως μια κοινή προσπάθεια ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα και στόχους.
Από την πλευρά της, η Αργυρή Σπινθουράκη στάθηκε στη σημασία της οικογενειακής υποστήριξης, τονίζοντας ότι η βοήθεια του συζύγου της, των γονιών της και των συγγενών της υπήρξε καθοριστική ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές της, παράλληλα με την ανατροφή των παιδιών της.
Η ιστορία τους αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι η εκπαίδευση δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένες ηλικίες ή στάδια της ζωής. Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει μια δεύτερη ευκαιρία για γνώση, προσωπική εξέλιξη και επαγγελματική προοπτική.
Στέλνοντας μήνυμα σε όσους απογοητεύονται από μια αποτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις ή θεωρούν ότι είναι αργά για μια νέα αρχή, οι δύο απόφοιτες υπογραμμίζουν πως η επιμονή και η συνεχής προσπάθεια μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους. Όπως σημειώνει η Ευτυχία Μπολιεράκη, «τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να συνεχίζεις να προσπαθείς, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες».
