Στο Τσέρνομπιλ, στον πύργο Γκρένφελ ή ακόμη και στο Άουσβιτς συρρέουν τουρίστες για να βγάλουν μια... selfie.
Το φαινόμενο στα social media ονομάζεται disaster selfies ενώ η τάση των ανθρώπων να επισκέπτονται τόπους θανάτου και μαρτυρίων όχι με μια διάθεση στοχασμού και την απαιτούμενη ενσυναίσθηση, αλλά ως «τουρίστες» που αποζητούν μια διασκεδαστική εμπειρία ονομάζεται Σκοτεινός Τουρισμός.
Επιστήμονες έχουν επιχειρήσει να εξηγήσουν ποικιλοτρόπως το φαινόμενο. Σε άρθρο με τίτλο «Dark Tourism, Heterotopias and Post-Apocalyptic Places: The Case of Chernobyl», που έγραψε το 2013 , ο Philip Stone, εκτελεστικός διευθυντής του Institute for Dark Tourism Research, υποστηρίζει ότι η έλξη που ασκεί το Τσέρνομπιλ και άλλοι προορισμοί «σκοτεινού τουρισμού» έγκειται «στις αντιπαραθέσεις του πραγματικού και οικείου με το σουρεαλιστικό και ξένο», κάτι το οποίο επιτρέπει στους τουρίστες «να καταναλώσουν όχι μόνον μια αίσθηση τραγικής ομορφιάς και αμηχανίας αλλά και μια αίσθηση ανησυχίας και ακατανοησίας σε ένα μέρος που έχει πετρώσει και στο οποίο καθρεφτίζεται ο δικός μας κόσμος».
Η τάση των ανθρώπων να «καταναλώνουν» την τραγικότητα και το βαρύ ιστορικό φορτίο τόπων όπως το Τσέρνομπιλ (το οποίο προσέλκυε εδώ και χρόνια «τουρίστες των selfies» και «απογειώθηκε» λόγω της σειράς της HBO) φαίνεται πως διαπλέκεται με τον ναρκισισμό και την εγωπάθεια των social media, όπου η κάθε εμπειρία (σε «πραγματικό» επίπεδο) μετατρέπεται σε «ψηφιακό γεγονός» και ευκαιρία επίδειξης.
Κατά τα φαινόμενα, το απλό (φαινομενικά) ηθικό ερώτημα «μα πώς μπορείς να μετατρέψεις σε φόντο για selfie έναν τόπο μαζικών θανάτων, πόνου και δυστυχίας» ξεπερνιέται από την πραγματικότητα και τις τάσεις που εδώ και χρόνια συστηματικά καλλιεργούν τα social media: «Είναι απλά μια εμπειρία, είναι απλά μια φωτογραφία».
