Κάθε ημέρα και κάποιο σκάνδαλο. Η παρανομία και η διαφθορά δεν έχουν τελειωμό. Δεκάδες επιχειρήσεις, εικονικές και μη, βουτηγμένες μέσα στη συναλλαγή. Εκατοντάδες άτομα, αχυράνθρωποι, άνθρωποι του υπόκοσμου, συγγενείς ακόμα και γιοι και κόρες των παρανομούντων είναι μέσα στον κύκλο ενός ανεξέλεγκτου ληστρικού πλουτισμού.
Εκπλήσσεσαι από την έκταση του φαινομένου. Όλα ξεκίνησαν από εκείνη την ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ, που διαπιστώσαμε ότι οι αρμόδιοι θεσμοί της πολιτείας: αστυνομία, δικαιοσύνη, εφορίες ή δεν παίρνουν χαμπάρι τίποτα – αυτή είναι η καλή προσέγγιση – ή συμμετέχουν με το …πολύ αζημίωτο. Είναι φυσικά και κάποιοι, οι οποίοι είτε φοβούνται να μιλήσουν είτε περιθωριοποιούνται από το σύστημα της παρανομίας!
Σκάνδαλα επί σκανδάλων, λοιπόν, και φυσικά αναρωτιόμαστε ως προς το πόσα δεν ξέρουμε ακόμα και πόσα δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται, γιατί πολλοί οικονομικοί πόροι μέσα στη χώρα μας έχουν έρθει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία κάνει εκ των πραγμάτων ελέγχους. Και όμως δεν φοβόντουσαν. Άλλωστε, δεν εμφανίστηκαν προκλητικοί και επιθετικοί;
Το πρόβλημα είναι μείζον κοινωνικό και οικονομικό. Αν η παρανομία και η λεηλασία του δημόσιου χρήματος αφορούν τόσους πολλούς πολίτες και επιχειρήσεις, τι μπορεί να γίνει σε μια τέτοια περίπτωση εκτεταμένης διαφθοράς; Μπορούμε να αλλάξουμε αυτό το πλιάτσικο; Έχουμε άραγε αντιληφθεί πόση ζημιά γίνεται στην οικονομία της χώρας, πώς υπονομεύεται το μέλλον της απ’ όλη αυτή την εκτεταμένη ιστορία του μαύρου χρήματος; Είχε ειπωθεί παλιά ότι αν δεν ελέγξουμε τη φοροδιαφυγή, δεν υπάρχει προοπτική. Κι όμως συνεχίζουμε ακάθεκτοι…
Και όλα αυτά σε μια περίοδο που υπάρχει ακρίβεια και ανεργία, όπου οι νέοι δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια και φωνάζουμε υποκριτικά για το δημογραφικό πρόβλημα. Όχι, δεν έχει υπάρχει ανάγκη για ηθικοπλαστικές διακηρύξεις ή παιδαγωγικά επιχειρήματα. Αν με πολιτικό τρόπο δεν είμαστε απόλυτοι στο να θέσουμε τέρμα σε αυτή την εκτεταμένη σκοταδιστική ή έστω να την περιορίσουμε ουσιαστικά, αν δεν σταθούμε αποφασιστικοί σε ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα, τότε η επέκταση του φαινομένου είναι δεδομένη.
Και όλα αυτά, όταν οι οικογένειες “στενάζουν” κάτω από μια πρωτόγνωρη ακρίβεια, όταν έχουμε από τη μία πλευρά την οικονομική ολιγαρχία με τα καρτέλ στην ενέργεια στα τρόφιμα κλπ, όταν έχουμε τις τράπεζες κερδοσκοπούν ακόμα και από τα πιο απλά πράγματα και από την άλλη πλευρά την λεηλασία του δημόσιους χρήματος, μπορεί να σταθεί μια κοινωνία;
Υπάρχει μια απορία. Δεν έχουν καμιά συστολή, κανέναν ενδοιασμό οι τόσο εύκολα παρανομούντες για το ότι αν θα ανακαλυφθούν, δεν θα μπορούν να κοιτάνε άνθρωπο στον περίγυρό τους; Και το πιο σημαντικό, τι μπορεί να πουν στα παιδιά τους – σε αυτή τη φοβερή σχέση γονέα και παιδιών – για το πλιάτσικο που κάνουν; Πώς μπορεί να κρατηθεί η σχέση σεβασμού και αγάπης μεταξύ των, όταν επιδίδονται και μάλιστα επανειλημμένα και τόσο ασύστολα στο κλέψιμο δημόσιων χρημάτων;
Υπήρχε παλιότερα στα χρόνια της φτώχειας μια πολύ διαδεδομένη συμβουλή απέναντι σε κάθε παρανομία ή και ακόμα και για ένα απλό παράπτωμα η γνωστή φράση “τι θα πει ο κόσμος”. Άραγε τώρα οι παρανομούντες δεν νοιάζονται περί αυτού ή μήπως ο περίγυρος είναι αδιάφορος; Όχι, δεν είναι Αγιάννηδες, δεν είναι κλέψιμο καρβελιού για να μην πεθάνουν από την πείνα – είναι λεηλασία χιλιάδων ευρώ για να τα “κονομήσουν” γενιές και γενιές τους, να τρώνε σαν τρωκτικά μέσα στα πλούτη και πέρα βρέχει.
Υπάρχει και ένα πολιτικό μείζον πρόβλημα. Όταν βλέπεις τον πρωθυπουργό να παρανομεί ευθέως με τις Υποκλοπές και να μην απολογείται, όταν βλέπεις αυτόν και τους υπουργούς της κυβέρνησής του να μην αποδέχονται αρχικά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και να συναγελάζονται με τους προκλητικούς “κλέφτες – τσαμπουκάδες” (καινούργιο φαινόμενο αυτό…) και σκέπτεσαι ότι αν δεν ήταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, θα είχαν σκεπάσει τις προκλητικές παρανομίες τους, τότε έχεις μια ερμηνεία για την απαράδεκτη στάση των θεσμών: διοίκησης, εφορίας, αστυνομίας, δικαιοσύνης και μάλιστα παρά το γεγονός των απανωτών καταγγελιών.
Παρόλα αυτά, πρέπει να στηρίζουμε με κάθε τρόπο τους δημόσιους θεσμούς, που διαμορφώνουν το κλίμα μιας ευνομούμενης πολιτείας. Η μεγάλη πλειοψηφία των εκπροσώπων τους αγωνιούν και αγωνίζονται για διαφάνεια και νομιμότητα!
