Η Απελευθέρωση της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1944 δεν σήμανε και το άμεσο τέλος της πείνας.
Οι ελλείψεις τροφίμων, η φτώχεια και οι συνέπειες του πολέμου εξακολούθησαν να επηρεάζουν την καθημερινότητα πολλών οικογενειών.
Στις συλλογές του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης διασώζονται βεβαιώσεις θανάτων από ασιτία. Ανάμεσά τους περιλαμβάνεται βεβαίωση του γιατρού Μπούκη για τον θάνατο ενός βρέφους το 1945.
Η χρονολογία έχει ιδιαίτερη σημασία. Αποκαλύπτει ότι, ακόμη και μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, οι συνέπειες της επισιτιστικής κρίσης παρέμεναν οδυνηρές.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η επαναλειτουργία των μαθητικών συσσιτίων αποτελούσε σημαντική κοινωνική ανάγκη.
Το 1946 εκδόθηκαν ρυθμίσεις για την οργάνωση και τη λειτουργία τους, ενώ σημαντικό ρόλο στην επισιτιστική ανακούφιση είχε και η διεθνής βοήθεια.
Το φωτογραφικό αρχείο της UNRRA, της Διοίκησης Αρωγής και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών, διασώζει εικόνες από τη σχολική σίτιση και τα κεντρικά μαγειρεία στην Ελλάδα.
Τα έγγραφα, οι φωτογραφίες και τα αντικείμενα εκείνης της περιόδου μάς θυμίζουν ότι η μεταπολεμική ανασυγκρότηση δεν αφορούσε μόνο κτίρια και υποδομές. Αφορούσε πρωτίστως ανθρώπους που προσπαθούσαν να επιβιώσουν.
