Ξεκίνησα το καθημερινό πρόγραμμά μου στο κέντρο της Αθήνας. Είχε το βασικό του μέρος, που αποτελούσε μια πολύ ωραία και σταθερά επιθυμητή λειτουργία μου – ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είχε τη σκιά της καθημερινότητας. Γράψιμο και διάβασμα, με πολύ διαφορετικό περιεχόμενο κάθε φορά, και περπάτημα στις όμορφες γωνιές της πρωτεύουσας.
10 Οκτωβρίου 2025. Ταλαντευόμουν στην επιλογή μου. Να κάνω το συνηθισμένο πρόγραμμά μου ή να ενσωματώσω σ’ αυτό και μια συμμετοχή στην πολιτική συζήτηση με τη γνωστή παρέα που πάντα γινόταν το πρωί στο καλό μας καφέ στη Βαλαωρίτου; Κατηφόριζα στην Ερμού και ήδη απομακρυνόμουν από τη γεωγραφία του ερωτήματος, οπότε η επιλογή είχε πάρει ήδη το δρόμο της, βάδιζα προς το Μοναστηράκι. Νέο ερώτημα τώρα, θα πάω προς το πανέμορφο στέκι δίπλα από το σινεμά Θησείο με θέα την Ακρόπολη ή θα πάω προς τον σταθμό του Θησείου, που έχει άπλα και πολλή κίνηση;
Τελικά, έμεινα στο δεύτερο στέκι. Ο λόγος; Η πληθώρα μαθητών και μαθητριών, που είχαν έρθει εκδρομή. Ωραία αύρα, στην επιφάνεια γλυκές αναμνήσεις και προπάντων η απόλαυση παρέας γυμνασιόπαιδων. Επέλεξα το διπλανό τραπεζάκι. Άφησα τον εαυτό μου στο αιωρούμενο πνεύμα της συζήτησής τους. Μια κοπέλα είχε αναλάβει να παίξουν ένα παιχνίδι νοητικό, με πολλή αποφασιστικότητα. “Θα είναι πρόεδρος στο τμήμα της”, σκέφτηκα. Απολάμβανα το κλίμα.
Είχα κέφια. Άρχισα το γράψιμο. Ολοκλήρωσα ένα μισοτελειωμένο άρθρο μου σχετικά με ένα “πολιτιστικό κενό της χώρας μας”. Μου βγήκε καλό. Είχα ακόμα όρεξη για γράψιμο. Το θέμα βγήκε μόνο του, οι τουρίστες ήταν παντού γύρω μου, ένα επαινετικό κείμενο για το “ταξιδεύειν”. Άλλωστε ήδη ήμουν υπό την επήρεια επικείμενου ταξιδιού στην Κεντρική Ευρώπη. Το κείμενο έφυγε μόνο του. Άμα κάτι είναι πολύ επιθυμητό, παίρνει αγκαλιά τη σκέψη σου και την οδηγεί αυτό…
Χάζεψα ακόμα λίγο με τη μαθητοπαρέα, με τα φλερτάκια τους και τα πειράγματά τους. Ήλθε η ώρα για το περπάτημα. Ξεκίνησα για τον γύρο στο λόφο Φιλοπάππου, τροποποίησα τη διαδρομή, μπήκα λίγο προς τα Άνω Πετράλωνα, χάζεψα με τις αυλές των μικρών σπιτιών, θύμησες πολλές, σπίτια χωρίς αυλή δεν ήταν ποτέ σπίτια, για εμάς από τα χωριά. Γέμισα από παραστάσεις και από πιο πολλές αναμνήσεις, αυτοφυείς και πληθωρικές.
Tροποποίησα και πάλι τη διαδρομή. Ανηφόρισα στον λόφο σε αυτοσχέδιο δρομάκι. Κυπαρίσσια και πευκοπούλες θλιμμένα, ξηρασία γαρ, χλόης σκιρτήματα, λιγοστές βροχές εξέθρεψαν την τολμηρή έξοδο από το χώμα, πράσινες μικρές γωνιές δεν έδιναν καμιά σημασία στου βράχου την επικράτεια. Βρήκα ένα παγκάκι, ούτε πολύ ήλιος ούτε πολύ σκιά, το καλύτερο.
“Και τώρα διάβασμα”, είπα στον εαυτό μου ή ο εαυτός μου σε εμένα – που να ξέρεις. Μικρό βιβλίο πάντα μαζί μου, για να μη βγαίνει πολύ βάρος αθροιζόμενο με εκείνο του λάπτοπ. “Και πάλι μόνοι: η ηθική μετά τη βεβαιότητα” του Z. Bauman. Διάβασα με πάθος. Τι τύχη; Βρήκα και μια στοχαστική αναφορά περί τουρισμού, τέλεια ενσωμάτωση στο κείμενό μου, στο “Ταξιδεύειν”.
Κατηφόρισα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κόσμος από κάθε γωνιά της Γης. Πανέμορφα. Ακούς κατά κύματα αγγλικά, ισπανικά, γερμανικά, γαλλικά με περισσή ευχαρίστηση. Πλημμύρα ανθρώπων, το βλέμμα και τα κινητά τους τηλέφωνα στραμμένα μόνιμα στην Ακρόπολη, στον Παρθενώνα, τι επινόηση κι αυτή των αρχαίων… Περπατάς με δυσκολία, αλλά το έχω συνηθίσει, έτσι είναι πλέον οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας, κοσμοπλημμυρισμένοι. Και εσύ ψυχανεμίζεσαι με τις μορφές και τις συμπεριφορές ανθρώπων άλλων πολιτισμών…
Το πρωινό της ημέρας είχε αρχίσει να κλείνει τόσο όμορφα. Μα θα μπορούσε να λείπει από την ομορφιά η τέχνη; Μια κοπέλα μαγεύει. Με το ακορντεόν της γεμίζει με τη μελωδία της “Ταμπακέρας”, με την γλυκιά της φωνή την ατμόσφαιρα, γύρω της μαγνητισμένο σμάρι. Λίγο πιο κάτω κοντά στην είσοδο του Μουσείου της Ακρόπολης άλλη μουσική πανδαισία, μεσήλικας, μελαχροινός, κρητική λύρα, άλλα ακούσματα, η ίδια τέχνη, ίδιος πόθος και καημός. Κι όμως υπήρχε συνέχεια, σαντούρι προς το τέλος του δρόμου, και μελωδία πονεμένη, νοσταλγική, ταξίδι σε άγνωστους τόπους.
Μια όμορφη ημέρα του Οκτωβρίου του 2026…
