Η σημασία της λέξης
«Φίλερις» χαρακτηρίζεται κάποιος που είναι εριστικός, καβγατζής και φιλονικώδης, δηλαδή ένα άτομο που έχει έντονη ροπή προς τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις.
Η σημασία της λέξης δεν περιορίζεται απλώς σε κάποιον που διαφωνεί συχνά με τους άλλους. Περιγράφει περισσότερο έναν άνθρωπο που φαίνεται να επιδιώκει ή ακόμη και να απολαμβάνει την αντιπαράθεση και τη διαμάχη.
Η λέξη μπορεί, επομένως, να χρησιμοποιηθεί για να αποδώσει έναν χαρακτήρα που αναζητά εύκολα αφορμές για σύγκρουση και δύσκολα αποφεύγει τις αντιπαραθέσεις.
Από πού προέρχεται το «φίλερις»
Η ετυμολογία της λέξης βρίσκεται στην αρχαία ελληνική γλώσσα και προκύπτει από τη σύνθεση δύο στοιχείων.
Το πρώτο είναι το «φιλ-», που δηλώνει αγάπη, προτίμηση ή ροπή προς κάτι. Το δεύτερο είναι η λέξη «ἔρις», η οποία σημαίνει διαμάχη, φιλονικία ή αντιπαράθεση.
Έτσι, «φίλερις» είναι κυριολεκτικά εκείνος «που αγαπά την έριδα», δηλαδή αυτός που έχει ιδιαίτερη προτίμηση στις διαμάχες και τις συγκρούσεις.
Πού συναντάται η λέξη
Ο όρος δεν χρησιμοποιείται ευρέως στην καθημερινή ομιλία. Εμφανίζεται περισσότερο σε λόγιο, λογοτεχνικό ή φιλοσοφικό ύφος, κυρίως όταν χρειάζεται να περιγραφεί ένας άνθρωπος με έντονα συγκρουσιακή συμπεριφορά.
Συνήθως έχει αρνητική χροιά, καθώς αποδίδει σε κάποιον την τάση να προκαλεί ή να επιδιώκει αντιπαραθέσεις.
Για παράδειγμα:
«Ο πολιτικός του αντίπαλος, φίλερις εκ φύσεως, δεν άφησε καμία πρόταση να περάσει χωρίς αντίλογο.»
Στην περίπτωση αυτή, η λέξη υποδηλώνει ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει έμφυτη τάση να αντιπαρατίθεται και να προκαλεί διαφωνίες.
