Μια ιδιαίτερα αυστηρή θέση της Φορολογικής Διοίκησης αναδεικνύει η απόφαση ΔΕΔ 1544/2026, σύμφωνα με την οποία μια τραπεζική μεταφορά 51.801 ευρώ μεταξύ φίλων κρίθηκε ως φορολογητέα δωρεά, παρά το γεγονός ότι τα χρήματα επιστράφηκαν στον αποστολέα την ίδια μόλις ημέρα. Οι εμπλεκόμενοι υποστήριξαν ότι η συναλλαγή πραγματοποιήθηκε εκ παραδρομής λόγω πλάνης, ζητώντας να μην παραχθούν έννομα αποτελέσματα.
Ωστόσο, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, ξεκαθαρίζοντας ότι κατά τον Αστικό Κώδικα μια δικαιοπραξία λόγω πλάνης είναι ακυρώσιμη και όχι αυτοδικαίως άκυρη, απαιτώντας τελεσίδικη δικαστική απόφαση για την ανατροπή της. Παράλληλα, υπογραμμίστηκε ότι η φορολογική υποχρέωση γεννιέται ακαριαία με την πίστωση του ποσού στον λογαριασμό του παραλήπτη, ενώ ούτε η οικειοθελής ανάκληση ούτε η αυθημερόν επιστροφή ακυρώνουν τον αρχικό φόρο που δημιουργήθηκε.
Η συγκεκριμένη απόφαση λειτουργεί ως αυστηρός οδηγός για μελλοντικές υποθέσεις, καθώς η ΔΕΔ έκρινε πως η φορολογούμενη απέτυχε να αποδείξει την έλλειψη φορολογικής υποχρέωσης με σαφή στοιχεία, αφήνοντας αμφιβολίες για τα πραγματικά περιστατικά. Παράλληλα, η υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο το βαρύ φορολογικό πλαίσιο που διέπει τις χρηματικές μεταβιβάσεις.
Καθώς οι εμπλεκόμενοι ήταν φίλοι και υπάγονται στη Γ΄ κατηγορία συγγένειας, ο συντελεστής φορολόγησης ανέρχεται σε 40%, σε πλήρη αντίθεση με την Α΄ κατηγορία (συζύγους, γονείς, παιδιά) όπου ισχύει αφορολόγητο έως 800.000 ευρώ για τραπεζικές μεταφορές, αλλά και τη Β΄ κατηγορία (αδέλφια, ανίψια) που φορολογείται με 20%. Κατά συνέπεια, αποδεικνύεται ότι η επίκληση ιδιωτικών συμφωνιών ή διοικητικών αιτήσεων δεν αρκεί για τη διαγραφή του φόρου, εάν δεν συντρέχει αμετάκλητη δικαστική ακύρωση της αρχικής μεταφοράς.
