Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ο άνθρωπος δεν έρχεται στον κόσμο με έτοιμες, έμφυτες γνώσεις, αλλά αποκτά όλη τη γνώση σταδιακά μέσα από την εμπειρία, την παρατήρηση και την αντίληψη.
Η έννοια αυτή συνδέθηκε ιδιαίτερα με το ρεύμα του εμπειρισμού στη δυτική φιλοσοφία. Αν και η συζήτηση γύρω από την προέλευση της γνώσης ξεκινά ήδη από την αρχαιότητα, ο όρος έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από μεταγενέστερες λατινικές αποδόσεις του έργου του Αριστοτέλη Περὶ Ψυχῆς (De Anima).
Καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της ιδέας έπαιξε ο Άγγλος φιλόσοφος Τζον Λοκ, ο οποίος στο έργο του "Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση" (1690) υποστήριξε ότι ο νους του ανθρώπου μοιάζει με λευκή σελίδα που γεμίζει αποκλειστικά μέσω των εμπειριών. Αν και ο ίδιος δεν χρησιμοποιούσε τη λατινική έκφραση, αλλά τον όρο blank slate, η μετάφραση και διάδοση του έργου του έφερε στο προσκήνιο τη μορφή tabula rasa, η οποία καθιερώθηκε αργότερα μέσα από γαλλικές αποδόσεις.
Με την πάροδο του χρόνου, η έννοια της "tabula rasa" ξεπέρασε τα όρια της φιλοσοφίας και χρησιμοποιήθηκε και σε άλλους τομείς, όπως η ψυχανάλυση και η πολιτική σκέψη, για να περιγράψει την ιδέα της "νέας αρχής" ή της πλήρους διαμόρφωσης χωρίς προηγούμενες επιρροές.
