Στο επίκεντρο έντονων συζητήσεων και διεκδικήσεων βρίσκεται η νέα νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, η οποία επιχειρεί να κλείσει μια διαχρονική πληγή στο μισθολογικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων. Το επίμαχο άρθρο 53 του νέου νομοσχεδίου εισάγει την επέκταση της προσωπικής διαφοράς για όσους διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από την 1η Απριλίου 2023 και μετά, καλύπτοντας ένα σημαντικό κενό για περίπου 10.000 εργαζόμενους σε 17 κομβικούς φορείς της κρατικής μηχανής. Ωστόσο, η θεσμοθέτηση ενός ανώτατου εισοδηματικού ορίου στα 300 ευρώ έχει πυροδοτήσει σφοδρές αντιδράσεις από την πλευρά των εργαζομένων.
Η ολοκλήρωση της δημόσιας διαβούλευσης κατέγραψε το μέγεθος του προβληματισμού, καθώς κατατέθηκαν συνολικά 611 σχόλια, με την πλειονότητα αυτών να εστιάζει στις στρεβλώσεις που δημιουργεί το πλαφόν. Οι επικριτές της διάταξης υποστηρίζουν ότι ο περιορισμός αυτός έρχεται σε ευθεία αντίθεση με προηγούμενους νόμους (όπως του 2018 και του 2023), όπου η αντίστοιχη επέκταση του δικαιώματος γινόταν χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό.
Η επιβολή του ορίου των 300 ευρώ θεωρείται από τα συνδικάτα ότι ακυρώνει τον δεδηλωμένο στόχο της ίσης μεταχείρισης, συντηρώντας αδικαιολόγητες αποκλίσεις στις μηνιαίες αποδοχές υπαλλήλων που κατέχουν τις ίδιες θέσεις ευθύνης, διαθέτουν τα ίδια προσόντα και επιτελούν ακριβώς το ίδιο έργο, με μοναδικό κριτήριο διαφοροποίησης την ημερομηνία πρόσληψής τους.
Για να κατανοήσει κανείς τη ρίζα του ζητήματος, πρέπει να ανατρέξει στο 2015, όταν η προσωπική διαφορά θεσπίστηκε με το ενιαίο μισθολόγιο προκειμένου να αποτραπούν οι απότομες μειώσεις στις αποδοχές του υφιστάμενου προσωπικού. Στην πορεία των ετών, βέβαια, το μέτρο λειτούργησε ως «κόφτης» των αυξήσεων, καθώς συμψηφιζόταν με την υπηρεσιακή εξέλιξη των υπαλλήλων.
Μόλις το 2025 υπήρξε η πρώτη νομοθετική διόρθωση, με τη θέσπιση της μη συμψηφιζόμενης παροχής έως τα 300 ευρώ, ένα μοντέλο που η σημερινή κυβέρνηση επιλέγει να επεκτείνει και στους νεότερους υπαλλήλους. Το οικονομικό επιτελείο επικαλείται ανάγκες δημοσιονομικής ισορροπίας, όμως οι εργαζόμενοι τονίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο παγιώνεται ένα άδικο καθεστώς «δύο ταχυτήτων».
Η νέα ρύθμιση αγγίζει μια ευρεία γκάμα υπηρεσιών, στην οποία περιλαμβάνονται:
- Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και το Υπουργείο Ανάπτυξης.
- Σημαντικές αρχές όπως η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), ο ΕΟΦ και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς.
- Το διοικητικό προσωπικό του Ελεγκτικού Συνεδρίου και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
- Ανεξάρτητες Αρχές, μεταξύ των οποίων η ΡΑΑΕΥ, η ΕΕΤΤ και η ΕΑΔΗΣΥ.
Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Οικονομικής Πολιτικής (Σ.Υ.ΟΙ.Π.Υ.Ο.) παρενέβη δυναμικά, συνδέοντας άμεσα το μισθολογικό ζήτημα με την ευρύτερη οικονομική συγκυρία. Όπως επισημαίνεται, ο συσσωρευμένος πληθωρισμός από το 2019 έως τον Μάιο του 2026 έχει ξεπεράσει το 27%, γεγονός που καθιστά τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις ανεπαρκείς για την κάλυψη του κόστους ζωής. Το συνδικαλιστικό όργανο ζητά όχι μόνο την πλήρη κατάργηση του πλαφόν, αλλά και τη μετατροπή της προσωπικής διαφοράς σε συντάξιμη αποδοχή για το σύνολο του προσωπικού.
Στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται, οι διαχωριστικές γραμμές είναι σαφείς:
- Οι ευνοημένοι μετά το 2023: Οι δημόσιοι υπάλληλοι με ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης μεταγενέστερη της 1ης Απριλίου 2023 βλέπουν για πρώτη φορά τις αποδοχές τους να ενισχύονται, καθώς αποκτούν ένα δικαίωμα που μέχρι πρότινος στερούνταν, μειώνοντας την απόσταση από το παλαιότερο προσωπικό.
- Οι περιορισμένοι της ίδιας κατηγορίας: Οι ίδιοι ακριβώς υπάλληλοι αποτελούν ταυτόχρονα και τη μειονεκτική πλευρά της ρύθμισης, αφού αν η πραγματική διαφορά των αποδοχών τους ξεπερνά τα 300 ευρώ, δεν πρόκειται να λάβουν το επιπλέον ποσό, παραμένοντας χαμηλότερα αμειβόμενοι.
- Οι προνομιούχοι πριν από το 2023: Όσοι είχαν ενταχθεί στο Δημόσιο πριν από το ορόσημο της 1ης Απριλίου 2023 παραμένουν στο απυρόβλητο. Διατηρούν στο ακέραιο την προσωπική τους διαφορά, χωρίς να επηρεάζονται από το νέο πλαφόν, διασφαλίζοντας έτσι τη σταθερότητα των υψηλότερων αποδοχών τους.
