Ανάμεσα σε αυτές βρίσκεται και η λιγότερο γνωστή λέξη "φωτόμορφος", η οποία συνδυάζει εικόνα και νόημα με έναν ιδιαίτερα ποιητικό τρόπο.
Η ετυμολογία της προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων "φως" και "μορφή". Με βάση αυτό, η κυριολεκτική της σημασία αναφέρεται σε κάτι που έχει "μορφή από φως" ή που διαμορφώνεται μέσα από τη φωτεινότητα.
Στη χρήση της, η λέξη αποκτά δύο βασικές διαστάσεις. Σε λογοτεχνικό ή ποιητικό πλαίσιο, χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι σχεδόν άυλο, σαν να αποτελείται από φως, μια εικόνα ονειρική ή υπερβατική, που δύσκολα αποδίδεται με πιο απλές λέξεις.
Παράλληλα, σε πιο μεταφορικό επίπεδο, μπορεί να χαρακτηρίσει οτιδήποτε αποπνέει έντονη λάμψη ή παρουσιάζεται μέσα από φωτεινές, καθαρές εικόνες που χτίζουν την εντύπωση που αφήνει.
Η "φωτόμορφος" δεν είναι μια λέξη που συναντάται συχνά στην καθημερινή ομιλία, ωστόσο αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πόσο πλούσια και ευέλικτη μπορεί να είναι η ελληνική γλώσσα, όταν πρόκειται να εκφράσει ακόμη και το πιο άπιαστο φαινόμενο: το ίδιο το φως.
