"Όταν άνοιξα τα μάτια μου, ένιωθα το αίμα να κυλάει ζεστό σε όλο μου το σώμα. Μπήκα στο χειρουργείο με πίεση 8 με 5 και ξύπνησα με 18. Το ένιωθα ως ζωή", περιγράφει. Ένα αίσθημα που, όπως λέει, δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ.
Ένας αγώνας που ξεκίνησε από τους πρώτους μήνες ζωής
Η περιπέτεια της υγείας της άρχισε μόλις στους τέσσερις μήνες. Στα 12 της χρόνια υποβλήθηκε σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς λόγω προβλήματος στη βαλβίδα. Αργότερα, στα 25, υπέστη τέσσερις ανακοπές και χρειάστηκε δύο φορές εμφύτευση αμφικοιλιακού απινιδωτή, μια εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία.
Στα 29 της μπήκε στη λίστα αναμονής για μεταμόσχευση στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, σε καθεστώς πολύ υψηλής προτεραιότητας. Παρέμεινε νοσηλευόμενη επί οκτώ μήνες, χωρίς τη δυνατότητα τοποθέτησης τεχνητής καρδιάς που θα της έδινε επιπλέον χρόνο. Η αναμονή ήταν γεμάτη αβεβαιότητα και ψυχική φθορά.
Ο φόβος της λέξης "μεταμόσχευση"
Το άκουσμα και μόνο της λέξης προκάλεσε αρχικά πανικό. Οι πληροφορίες ήταν περιορισμένες και το ενδεχόμενο να φτάσει σε αυτό το σημείο δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό της. Το άγχος για το αν και πότε θα βρεθεί μόσχευμα ήταν διαρκές.
Κάθε τηλεφώνημα δημιουργούσε ένταση. Προσπαθούσε να μην σκέφτεται τη στιγμή της κλήσης, εμπιστευόμενη πλήρως την ιατρική ομάδα που τη φρόντιζε.
Την περίοδο πριν από τη μεταμόσχευση, η καθημερινότητά της ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Η καρδιακή ανεπάρκεια είχε προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, με το ήπαρ να έχει διογκωθεί σημαντικά. Απλές κινήσεις, όπως το να σηκωθεί από το κρεβάτι ή να περπατήσει λίγα μέτρα, ήταν σχεδόν αδύνατες. Δεν μπορούσε να φανταστεί πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή μετά.
Η πρώτη σκέψη: "Κάποιος έφυγε για να είμαι εγώ εδώ"
Το πρώτο 24ωρο μετά τη μεταμόσχευση σηματοδότησε μια ριζική αλλαγή. Σε λιγότερο από έναν μήνα είχε επιστρέψει στο σπίτι της και άρχισε να ξαναχτίζει μια ζωή με ταξίδια, όνειρα, αθλητισμό και σχέσεις, όλα όσα στερείται κάποιος σε τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας.
Ωστόσο, η χαρά συνοδεύτηκε από βαθιά συγκίνηση. Η πρώτη της σκέψη ήταν ότι ένας άλλος άνθρωπος είχε χάσει τη ζωή του για να σωθεί η δική της. Όταν έμαθε ότι ο δότης ήταν ένα παιδί 16 ετών, χρειάστηκε χρόνος για να διαχειριστεί το βάρος αυτής της πληροφορίας.
Σταδιακά, το συναίσθημα της ενοχής μετατράπηκε σε βαθιά και διαρκή ευγνωμοσύνη. Όπως τονίζει, η δωρεά οργάνων είναι μια πράξη ύψιστης ανθρωπιάς, μια επιλογή ζωής που λαμβάνει μια οικογένεια μέσα στη δική της απώλεια.
Η σχέση με την οικογένεια του δότη
Στην Ελλάδα, η διαδικασία προβλέπει ανωνυμία μεταξύ λήπτη και οικογένειας δότη, με τη διαμεσολάβηση του Ελληνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων για οποιαδήποτε επικοινωνία.
Ωστόσο, σε μια μικρή κοινωνία, οι δρόμοι κάποιες φορές διασταυρώνονται. Η ίδια δηλώνει ευγνώμων που γνώρισε την οικογένεια του δότη της, η οποία χάρισε ζωή όχι μόνο σε εκείνη αλλά και σε ακόμη έξι ανθρώπους. Η σχέση τους, όπως λέει, βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και την αγάπη, χωρίς τυπικότητες, όπως κάθε ουσιαστικός ανθρώπινος δεσμός.
Η ζωή μετά: Πειθαρχία και ευθύνη
Η μεταμόσχευση δεν σημαίνει το τέλος των δυσκολιών. Ιδίως τον πρώτο χρόνο απαιτείται αυστηρή τήρηση της φαρμακευτικής αγωγής, τακτικές εξετάσεις και προσοχή σε λοιμώξεις, ιδιαίτερα τον χειμώνα.
Με πειθαρχία, συνέπεια και εμπιστοσύνη στους γιατρούς, η νέα καθημερινότητα γίνεται τρόπος ζωής. Όπως υπογραμμίζει, όταν όλα αυτά ενσωματωθούν στην ρουτίνα, τότε η ζωή που ακολουθεί αξίζει κάθε λεπτό αναμονής και κάθε δοκιμασία που προηγήθηκε.
Ένα μήνυμα ελπίδας για όσους περιμένουν
Σε όσους βρίσκονται σήμερα στη λίστα αναμονής για ένα μόσχευμα, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: να συνεχίσουν τον αγώνα. Η περίοδος της αναμονής είναι εξαντλητική, σωματικά και ψυχικά, όμως η ζωή που μπορεί να ακολουθήσει είναι πραγματική και ουσιαστική.
"Δεν είναι μια εύκολη ζωή", λέει, "αλλά είναι αληθινή ζωή". Και γι’ αυτό, κάθε μέρα αναμονής αξίζει.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
