Ανάμεσα στις λέξεις που σπάνια ακούγονται σήμερα, αλλά κουβαλούν την ιστορία της ελληνικής χειροτεχνίας, συναντάμε τη λέξη «δίμιτος». Πρόκειται για έναν όρο που περιγράφει ένα χοντρό, διπλοϋφασμένο ύφασμα, συνήθως μάλλινο ή βαμβακερό, φτιαγμένο στον αργαλειό.
Αν και ξεχασμένη από την καθημερινή χρήση, η λέξη διασώζεται στη λογοτεχνία και στη λαογραφία, μαρτυρώντας την αξία της στην ένδυση παλαιότερων εποχών. Ο Κώστας Βάρναλης, για παράδειγμα, περιγράφει: «Φοράν ένα μακρύ ράσο μπλε ή σκούρο ριγέ από δίμιτο λινό», αποτυπώνοντας τόσο την υφή όσο και τη βαρύτητα του ενδύματος.
Ο «δίμιτος» δεν είναι απλώς ένα είδος υφάσματος· είναι κομμάτι της παραδοσιακής υφαντικής τέχνης και της καθημερινότητας μιας άλλης εποχής, τότε που τα ρούχα κατασκευάζονταν για να αντέχουν — και η γλώσσα για να τα περιγράφει με ακρίβεια και ποίηση.
