Ανεξάρτητα Κράτη. Θέατρο που έχει νόημα.
Μια ιστορία που άξιζε να ειπωθεί. Μια ιστορία για τις πρακτικές του κράτους, τον ρόλο της εγκληματικά πουλημένης δημοσιογραφίας.
Ένα έργο για κάποιους "παράξενους, τρελούς, παρανοϊκά ρομαντικούς", ιδεολόγους, ηθικούς, ευαίσθητους, με πολιτική δράση που δεν έχουν θέση σε έναν κόσμο που γυρίζει στον αστερισμό των ζωδίων και της βιτρίνας.
Ένα έργο που αναδεικνύει τους μαφιόζικους μηχανισμούς του κράτους. Επίκαιρο όσο ποτέ.
Όλη η ομάδα εξαιρετική υποκριτικά! Όμως, κυρίως και πάνω απ' όλα, στη σωστή μεριά της ιστορίας.
Η παλαιστινιακή σημαία βγήκε πάλι, για να θυμίσει, με σεμνότητα και πόνο, την ηρωική αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, που ζητάει εδώ και χρόνια το δίκιο του.
Υποκλίνομαι στον Αντώνη Τσιοτσιοπουλο και στον Γιώργο Παλούμπη. Για τις ανησυχίες τους, για τη συμβολή τους στην αφύπνιση των νεότερων, για τις ωραίες ιστορίες τους, για την απλότητα και τον ρεαλισμό με τα οποία μας τις προσφέρουν. Για το ότι δεν είναι αυτοαναφορικοί νάρκισσοι, γιατί είναι αυθεντικοί και ουσιαστικοί. Γιατί δεν είναι μόνο λόγια. Γιατί δεν αντέχω να ακούω παντού γύρω μου ανοησίες!
Γιατί παλι ένιωσα άνθρωπος απόψε. Ευχαριστώ πολύ ρε παιδιά! Που υπάρχετε!
