Αν νομίζετε πως το φαινόμενο της... ευρηματικής βρισιάς είναι αποκλειστικότητα της σύγχρονης καθημερινότητας, ξανασκεφτείτε το. Οι Αρχαίοι Έλληνες όχι μόνο έβριζαν — το έκαναν με τέτοιο γλωσσικό ταλέντο και φαντασία, που κάποιες από τις λέξεις τους μοιάζουν σήμερα περισσότερο με ποίηση παρά με ύβρη.
Γιατί αν σήμερα η βρισιά είναι συχνά ωμή, στην αρχαιότητα είχε και λεξιπλασία και χιούμορ και πολιτισμικό υπόβαθρο.
Πιθηκαλώπηξ: Όταν πίθηκος και αλεπού έγιναν ένα
Πιθηκαλώπηξ ήταν ο χαρακτηρισμός για τον πανούργο, πονηρό και παρδαλό στον χαρακτήρα άνθρωπο. Πρόκειται για σύνθεση δύο ζώων-συμβόλων: πίθηκος + αλώπηξ (αλεπού). Ο ένας κατεργάρης, η άλλη πονηρή — μαζί, ένας χαρακτήρας που... δεν θα εμπιστευόσουν ούτε για να σου φυλάει τα σανδάλια.
Ρωποπερπερήθρας: Ο ακατάπαυστα φλύαρος
Αυτή η λέξη-γλωσσοδέτης ήταν το... αρχαιοελληνικό ισοδύναμο του τύπου που μιλάει πολύ και δεν λέει τίποτα. Ο ρωποπερπερήθρας προέρχεται από το ρώπος (κάτι ευτελές, φτηνό) και το πέρπερος (φλυαρία, φιοριτούρα). Το αποτέλεσμα; Μια λέξη που ηχεί όσο εκνευριστική είναι και η σημασία της.
Κύντερος: Ο αναίσχυντος κοπρίτης
Λιτή, ωμή, με μια λέξη: Κύντερος. Προέρχεται από τη ρίζα κύων (σκύλος) και χρησιμοποιούνταν για να χαρακτηρίσει τον θρασύ, αναιδή, ξεδιάντροπο τύπο. Σήμερα θα τον αποκαλούσαμε... κοπρίτη – οι αρχαίοι απλώς του έδιναν ένα όνομα με ηχηρότητα και προέλευση.
