Η νόσος του Αλτσχάιμερ που αποτελεί τη συχνότερη μορφή άνοιας, δεν αγγίζει μόνο όσους νοσούν. Αγγίζει ολόκληρες οικογένειες που δοκιμάζονται καθημερινά βλέποντας τον άνθρωπο τους να χάνεται από κοντά τους πολύ πριν τον φυσικό του θάνατο. Στην Ελλάδα περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι ζουν με άνοια, ενώ οι φροντιστές τους συχνά σηκώνουν μόνοι τους ένα βαρύ φορτίο.
Πολύ συχνά το άτομο με Αλτσχάιμερ γίνεται το θύμα ενός ρατσιστικού οχετού με κακοποιητικά «αστειάκια» και χυδαία ανέκδοτα, χλευαστικά για τη νόσο και τους πάσχοντες. Γι’ αυτό απαιτείται ενημέρωση, προληπτική διάγνωση, επένδυση στην έρευνα, στήριξη στις οικογένειες.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ είναι υπενθύμιση ότι η αξιοπρέπεια, η τρυφερότητα και η αγάπη μπορούν, αν όχι να γεφυρώσουν, τουλάχιστον να αμβλύνουν τα κενά της μνήμης.
Γιατί, ακόμη κι όταν οι λέξεις χάνονται, το συναίσθημα παραμένει.
