Alfavita Newsroom Ένας πατέρας από την Πάτρα έδωσε έναν συγκινητικό και επίμονο αγώνα για το αυτονόητο: να μπορέσει να λάβει σύνταξη ως φροντιστής της κόρης του, η οποία πάσχει από σοβαρή μορφή μυϊκής δυστροφίας και έχει αναπηρία άνω του 67%. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες του να εξηγήσει την αναγκαιότητα της αποχώρησής του από την εργασία για να τη φροντίζει, ο ΕΦΚΑ απέρριπτε συστηματικά το αίτημά του.
Ο άνδρας είχε εγκαταλείψει το εστιατόριο που διατηρούσε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, προκειμένου να βρίσκεται δίπλα στην κόρη του, αφού δεν υπήρχε κανένα άλλο μέλος της οικογένειας σε θέση να αναλάβει αυτόν τον ρόλο — η πρώην σύζυγός του πάσχει επίσης από αναπηρία 80%.
Ο ΕΦΚΑ επικαλέστηκε ασαφείς νομικές ερμηνείες
Παρότι ο ενδιαφερόμενος είχε συμπληρώσει όλα τα απαραίτητα χρόνια ασφάλισης και πληρούσε τα ηλικιακά κριτήρια, η αίτησή του απορρίφθηκε, με τη δικαιολογία ότι δεν είχε συμπληρωθεί πενταετία από την απόφαση που τον όριζε δικαστικό συμπαραστάτη της κόρης του. Μάλιστα, όταν επιχείρησε να ασκήσει ένσταση, αυτή επίσης απορρίφθηκε, βασιζόμενη στο ίδιο επιχείρημα — παρά το γεγονός ότι η ίδια η Δικαιοσύνη είχε αποφανθεί ότι η κόρη δεν χρειαζόταν δικαστική συμπαράσταση.
Το Δικαστήριο έφερε τη δικαίωση
Η κομβική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πατρών (υπ’ αριθ. Α201/2025) ανέτρεψε τα δεδομένα, αποδεχόμενη πλήρως ότι ο πατέρας δικαιούται πλήρη σύνταξη γήρατος, και μάλιστα αναδρομικά από την ημερομηνία της αρχικής αίτησης, δηλαδή από τις 20 Δεκεμβρίου 2018.
Το σκεπτικό του Δικαστηρίου στηρίχθηκε στη συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει τα άτομα με αναπηρία, ιδίως όταν αυτά βασίζονται αποκλειστικά στην οικογενειακή φροντίδα. Σύμφωνα με την απόφαση, ο πατέρας ήταν ο μοναδικός πραγματικός κηδεμόνας και φροντιστής του παιδιού του, εφόσον η μητέρα, λόγω δικής της σοβαρής αναπηρίας, δεν ήταν σε θέση να προσφέρει τη φροντίδα που απαιτείται.
Η ερμηνεία του νόμου υπέρ της ουσίας και όχι της τυπικότητας
Το Δικαστήριο τόνισε ότι η ύπαρξη δικαστικής απόφασης για συμπαράσταση δεν είναι απαραίτητη, όταν αποδεικνύεται ότι ο γονέας επιφορτίζεται ουσιαστικά και αποκλειστικά με την καθημερινή φροντίδα του παιδιού με αναπηρία. Επομένως, η απόφαση του ΕΦΚΑ που απέρριψε το αίτημα, καθώς και η επακόλουθη απόρριψη της ένστασης, θεωρήθηκαν νομικά αβάσιμες και ακυρώθηκαν.
