Alfavita Newsroom Καλησπέρα, με λένε Μάγδα και σας στέλνω τις σκέψεις του γιου μου Παναγιώτη μαθητή με αναπηρία που ήθελε να τις εκφράσει.
«Αν με ρωτήσεις τι νιώθω από το κράτος…»
> Αν με ρωτήσεις πώς νιώθω…
Θα σου πω ότι νιώθω εγκατάλειψη.
Όχι γιατί δεν έχω αξία, αλλά γιατί δεν βλέπω κανέναν να νοιάζεται στ’ αλήθεια.
Έχω την αναπηρία μου. Παλεύω με αυτήν κάθε μέρα.
Μα δεν μου φτάνει αυτό.
Πρέπει να παλεύω και με το κράτος.
Να ανησυχώ αν θα υπάρχει σχολικό για να πάω σχολείο.
Αν θα μπορώ να πάω τουαλέτα με αξιοπρέπεια.
Αν θα έχω χώρο να φάω σαν άνθρωπος.
Αν θα μπορώ να βγω διάλειμμα χωρίς να κινδυνεύω.
Να φοβάμαι αν το προαύλιο είναι ασφαλές.
Να περιμένω μήνες για να έρθει το βοήθημά μου.
Να μιλάμε για τσιμέντα και προκατ αντί για όνειρα.
Είναι αυτό σχολείο για ένα παιδί;
Ποιος, αλήθεια, ενδιαφέρεται;
Γιατί εγώ, ένα παιδί με αναπηρία,
νιώθω πως παλεύω διπλά.
Και με τη ζωή μου,
και με την αδιαφορία.
Δεν ζητάω τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο:
Να πηγαίνω σχολείο με ασφάλεια,
Να έχω ανθρώπινες συνθήκες,
Να νιώθω ότι το κράτος είναι δίπλα μου και όχι απέναντί μου.
Και θέλω να ζητήσω κάτι:
Από το Υπουργείο Παιδείας.
Να αφιερώσει μια μέρα. Μία μόνο.
Μια μέρα για να δει πώς είναι η σχολική ζωή ενός παιδιού με αναπηρία.
Όχι σε έγγραφα, ούτε σε PowerPoint.
Αλλά στην πράξη.
Να κάτσουν δίπλα μου, μέσα στην τάξη, στις τουαλέτες, στο διάλειμμα,
και να αναρωτηθούν:
"Θα άφηνα το δικό μου παιδί εδώ;"
Τότε ίσως νιώσουν κι αυτοί.
Τότε ίσως αλλάξουν τα πράγματα.
Γιατί εγώ,
δεν ζητάω οίκτο.
Ζητάω σεβασμό, αξιοπρέπεια και ελπίδα.
Όπως όλα τα παιδιά.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Ανατροπές στις αναθέσεις μαθημάτων: Τι αλλάζει για χιλιάδες εκπαιδευτικούς
Οι 20 βασικοί συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα - Τα ονόματα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
