Στον προφορικό λόγο δεν ακούγεται αν το «μ» είναι ένα ή δύο. Στο γραπτό, όμως, η σωστή μορφή είναι πλημμύρα, με δύο μ.
Το ίδιο ισχύει όταν γράφουμε «πλημμύρες» ή «πλημμυρίζω.
Η λέξη περιγράφει την κάλυψη μιας έκτασης από νερό, συνήθως όταν αυτό ξεχειλίζει.
Τη χρησιμοποιούμε και μεταφορικά: μια «πλημμύρα μηνυμάτων» ή μια «πλημμύρα συναισθημάτων» δεν χρειάζεται ούτε βροχή ούτε ποτάμι. Χρειάζεται μόνο κάτι που έρχεται σε τόσο μεγάλη ποσότητα ώστε μοιάζει να κατακλύζει τα πάντα.
Έχει ενδιαφέρον ότι η ιστορία της γραφής της δεν είναι τόσο απλή όσο ένας πρόχειρος κανόνας του τύπου «όλες οι συγγενικές λέξεις έχουν δύο μ».
Το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής καταγράφει τη σημερινή μορφή «πλημμύρα» και εξηγεί ότι η διπλή γραφή ανάγεται ήδη σε παλαιότερη περίοδο της γλώσσας. Το πρακτικό βοήθημα είναι απλό: όταν το νερό πλημμυρίζει, τα «μ» εμφανίζονται δύο δύο. Μπορεί να μην είναι επιστημονικός κανόνας, αλλά είναι μια εικόνα που δύσκολα ξεχνιέται.
