H μουσική είναι παγκόσμια γλώσσα. Την καταλαβαίνουν όλοι: από τον πλουσιότερο δυτικό λευκό άνθρωπο έως τον γηγενή του Αμαζονίου. Μότσαρτ να βάλεις στη μέση της ερήμου να παίζει θα «ακουστεί» ως οικείος-ανοίκειος σκοπός. Αντίστοιχα, αφρικανικούς ρυθμούς να βάλεις στο κέντρο της Στοκχόλμης, ακόμη και οι πιο «ψυχροί» Σουηδοί θα αρχίσουν να κινούνται στο άκουσμά τους, αν όχι να συγκινούνται. Αυτή είναι η ομορφιά μιας γλώσσας δίχως λόγια, χωρίς την οποία είναι σχεδόν αδύνατον να ζήσεις (αρκεί να σκεφτούμε τη ζωή δίχως να μπορούμε να ακούσουμε καν τον ήχο των βημάτων μας).
Ναι. Ολοι μπορούμε να ακούσουμε και να μαγευτούμε από μουσικές, δικές μας ή εντελώς έξω από τις πολιτισμικές μας αναφορές. Ακριβώς γι’ αυτό, η μουσική είναι πεδίον δόξης λαμπρόν για όσους θελήσουν να «μιλήσουν» μέσω αυτής την ιδεολογία ή την προπαγάνδα τους: η 9η του Μπετόβεν ακούστηκε σαν προέλασε ο Χίτλερ ως ηγέτης στο Βερολίνο, η 9η και σαν έπεσε, δεκαετίες αργότερα, το Τείχος του Βερολίνου. Η μουσική εργαλειοποιείται κατά το δοκούν, αναλόγως τον «σκοπό» που παίζει ο εκάστοτε πολιτικός «μαέστρος».
Αυτές τις μέρες τον «σκοπό» του Ισραήλ θα παίξουν η Γλυκερία, η Φουρέιρα, η Αρετή Κετιμέ (ναι, αυτό το γλυκό κοριτσάκι που παίζει παραδοσιακή μουσική), ο Κώστας Καραφώτης και ίσως ο καλύτερος Ελληνας μπουζουκίστας, ο Μανώλης Καραντίνης. Ολοι τους (ξεχωριστά ο καθένας) θα κάνουν συναυλία στο Ισραήλ, ενώ η Φουρέιρα συνεργάστηκε με τον Dj Galo που έχει παίξει για τον ισραηλινό στρατό.
Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τους λόγους για όλα τα παραπάνω (και για κάποιους καλλιτέχνες θλιβόμαστε βαθιά). Καμία, απολύτως καμία δικαιολογία δεν υπάρχει. Μουσική για το έγκλημα είναι μόνο μία: η με κάθε τρόπο εναντίωση σε αυτό. Τέλος.
