Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν μία διαφορετική οπτική για το σεξ. Για παράδειγμα ο Δημόκριτος πίστευε ότι οι άνθρωποι παίρνουν την ίδια ευχαρίστηση από το ξύσιμο, όσο και από το σεξ.
Ο Αριστοτέλης αναρωτιόταν γιατί οι άνθρωποι ντρέπονται να παραδεχτούν ότι τους αρέσει η σεξουαλική συνεύρεση, ενώ δε συμβαίνει το ίδιο με το ποτό ή το φαγητό.
Μήπως αυτό οφείλεται στο γεγονός, αναφέρει στα Προβλήματα, ότι επιθυμούμε πράγματα που θέλουμε οπωσδήποτε να αποκτήσουμε με ορισμένα από αυτά να είναι απαραίτητα για τη ζωή ενώ η σεξουαλική επιθυμία δεν είναι ζωτικής σημασίας;
Ο Επίκουρος δήλωνε ότι το σεξ δεν έχει κάνει ποτέ καλό σε κανέναν και ότι κανείς θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος αν δεν του έχει κάνει κακό.
Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής, υποστήριζε ότι η χωρίς όρια σεξουαλική επαφή μπορούσε να θεραπεύσει τη δυσεντερία. Ακόμη, ότι το σεξ μπορεί να ανακουφίσει από το δάγκωμα ενός φιδιού ή σκορπιού καθώς επίσης και να κάνει καλό στη διανοητική υγεία του ατόμου.
Σε ιατρικά κείμενα της αρχαίας Ελλάδας παρέχονται ακόμη «συνταγές» θεραπείας της αντρικής ανικανότητας, όπως για παράδειγμα η επάλειψη του πέους με ένα μείγμα από πιπέρι, ελαιόλαδο και μέλι. Αν κάποιος ήθελε να κάνει το πέος του να δείχνει μεγαλύτερο, έπρεπε να βουτήξει τη ρίζα ενός φυτού –δε γνωρίζουμε ποιου- σε καλής ποιότητας κρασί για τρεις ημέρες και όποτε το χρειαζόταν να το δένει στο μηρό του.
